Η περίοδος των γιορτών βρίσκεται σε εξέλιξη και πολλοί διακατέχονται από ένα αίσθημα χαράς, και αναμονής, κυρίως οι μικρότεροι σε ηλικία. Αναμονή για μια επικείμενη άδεια, για πρόσωπα που θα έρθουν από μακριά , για στιγμές χαλάρωσης με τους συγγενείς. Όσο μεγαλώνουμε τόσο πιο πολύ φεύγει ο ενθουσιασμός και την θέση του παίρνει ένα συναίσθημα λίγο πιο μουντό , λίγο πιο άχαρο, ένα συναίσθημα που δεν σε κινητοποιεί να στολίσεις το σπίτι σου, ούτε να περιμένεις να δεις αγαπημένα πρόσωπα. Ωστόσο, ακόμη και τότε, οι γιορτές μπορούν να αποτελέσουν μια αφορμή για σύνδεση, μοίρασμα και μικρές στιγμές ουσιαστικής επαφής.
Για τα άτομα της τρίτης ηλικίας και για τα άτομα με άνοια σε αυτή την έλλειψη προσμονής προστίθεται και η συναισθηματική, νοητική και φυσική φθορά του χρόνου και της νόσου. Για τα άτομα με άνοια και τους φροντιστές τους η πραγματικότητα γίνεται ακόμα πιο σκληρή καθώς όσο προχωράει η νόσος τόσο αποχωρεί και το κοινωνικό δίκτυο. Άτομα που κάποτε σήμαιναν πολλά πλέον γίνονται έναν με τους υπόλοιπους, ένα με τους περαστικούς. Το άτομο με άνοια δεν μπορεί να τους ξεχωρίσει πια , ενώ τα άλλοτε σημαντικά πρόσωπα δεν αντέχουν αυτή την καινούργια πραγματικότητα και απομακρύνονται. Στα προχωρημένα στάδια της νόσου τα πράγματα είναι ακόμα πιο σκληρά για τα άτομα και τους φροντιστές τους καθώς η μοναξιά κατέχει σημαντική θέση στην καθημερινότητα. Οι φροντιστές έχουν «χάσει» τον/την σύντροφο τους, τον πατέρα ή την μητέρα τους και από την άλλη μεριά τα άτομα με άνοια έχουν «χάσει» τον ίδιο τους τον εαυτό.
Παρ’ όλα αυτά, η ανθρώπινη παρουσία, η κατανόηση και η αποδοχή μπορούν να δημιουργήσουν νέες, ουσιαστικές μορφές σχέσεων. Ακόμη κι όταν η αναγνώριση χάνεται, το συναίσθημα παραμένει. Τα τελευταία 4 χρόνια λειτουργίας η θεραπευτική ομάδα του Κέντρου Ημέρας Άνοιας της Ε.Ψ.Ε.Π. γνωρίζουν καλά την πραγματικότητα των ατόμων με άνοια και των φροντιστών τους και κατευθύνονται προς μια συλλογική προσπάθεια, σε συνεργασία με την κοινότητα των Ιωαννίνων και τους φορείς της πόλης, με στόχο την αλλαγή της υφιστάμενης κατάστασης. Την φετινή περίοδο των εορτών (και όλη την χρονιά) κοντά στα άτομα με άνοια ήταν το Μουσείο Αργυροτεχνίας, όπου στο τελευταίο εργαστήριο με συντονιστή τον κ. Κόλλια Χρήστο είχαν την ευκαιρία να δημιουργήσουν τα δικά τους Κλωστογούρια, μέσα από μια ξεχωριστή εμπειρία, γεμάτη χαμόγελα, αναμνήσεις και γιορτινή διάθεση.
Ιδιαίτερη συγκινητική ήταν και η παρουσία των μαθητών του 1ου Γενικού Λυκείου Κατσικάς Ιωαννίνων, όπου οι μαθητές και οι καθηγήτριές με ιδιαίτερο σεβασμό και ενθουσιασμό κατασκεύασαν μαζί με τα άτομα με άνοια χριστουγεννιάτικα στολίδια. Η παρουσία των μικρών μαθητών από το Κέντρο προσχολικής αγωγής φροντίδας και διαπαιδαγώγησης – Μυστικό Κλειδί εκτόξευσε τα χαμόγελα των ατόμων με άνοια, ειδικά όταν είπαν μαζί τα κάλαντα. Οι στιγμές που βίωσαν τα άτομα που συμμετείχαν σε αυτές τις δράσεις τούς έκαναν να νιώσουν ότι κινούνται σε μια διαφορετική κατεύθυνση. Η επαφή με τα παιδιά τούς έδωσε πίσω λίγο από τον “χαμένο” τους ενθουσιασμό… λίγο από τον “χαμένο” τους εαυτό. Υπάρχουν ακόμη πολλά που πρέπει να γίνουν στην πόλη μας ώστε να εξελιχθεί σε μια κοινότητα φιλική προς την άνοια. Ωστόσο, υπάρχουν άνθρωποι και φορείς που έχουν ήδη αποδείξει έμπρακτα ότι κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτοί οι άνθρωποι και οι φορείς είναι που δίνουν δύναμη και ελπίδα στην προσπάθεια του προσωπικού του Κέντρου Ημέρας Άνοιας για τη δημιουργία κοινοτήτων φιλικών προς την άνοια.
Η επιστημονικά υπεύθυνη και το προσωπικό του Κέντρου Ημέρας Άνοιας της Ε.ΨΕ.Π. εύχονται Καλά Χριστούγεννα, με λιγότερες σιωπές και περισσότερο νόημα, ακόμη και όταν η άνοια δυσκολεύει τις λέξεις.
