Η τρέχουσα πολιτική κατάσταση, ιδιαίτερα στην κεντρική πολιτική σκηνή, μου θύμισε κάτι που σχεδόν κανείς δεν προσέχει στις μέρες μας. Ότι την πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου έχει θεσπιστεί να εορτάζεται η παγκόσμια ημέρα για τα Άγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα (ΑΤΙΑ ή αγγλιστί UFO, «ΟΥΦΟ» προς το λαϊκότερο).
Η Παγκόσμια Ημέρα ΑΤΙΑ (World UFO Day) εορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Ιουλίου. Οι λάτρεις των ΑΤΙΑ πραγματοποιούν συγκεντρώσεις σε πολλές χώρες του κόσμου και στρέφουν το βλέμμα προς τον ουρανό για την ανίχνευση άγνωστης ταυτότητος ιπτάμενων αντικειμένων. Η εν λόγω ημέρα θεσπίστηκε με αφορμή το περιστατικό του Ρόσγουελ στις 7 Ιουλίου 1947. Το Συμβάν του Ρόσγουελ αφορά την ανάκτηση υλικού κοντά στην περιοχή του Ρόσγουελ, στο Νέο Μεξικό των ΗΠΑ, τηv 7η Ιουλίου 1947 και έχει γίνει αντικείμενο έντονης φημολογίας και αμφισβήτησης. Πολλοί υποστηρικτές των ΑΤΙΑ ή UFO πιστεύουν ότι τα συντρίμμια ανήκαν σε εξωγήινο σκάφος που κατέπεσε στη περιοχή και ότι η ανάκτηση του σκάφους συγκαλύφθηκε από τον στρατό. Το περιστατικό έχει αναχθεί σε παγκοσμίως γνωστό και από τα πλέον δημοφιλή στη λαϊκή κουλτούρα και για κάποιους το Ρόσγουελ είναι συνώνυμο με τα ΑΤΙΑ. Θεωρείται ως ένα από τα πλέον διαφημισμένα περιστατικά ΑΤΙΑ.
Θα αναρωτηθεί κανείς ποια σχέση μπορεί να έχει η πολιτική μας σκηνή με τους εξωγήινους, τα ΟΥΦΟ και το Ρόσγουελ (το οποίο βρίσκεται και χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά). Κι όμως, η σχέση είναι πολύ κοντινότερη απ’ όσο φανταζόμαστε. Γιατί οι πάσης φύσεως δηλώσεις, εκδηλώσεις και ανακοινώσεις των παντοειδών πολιτικών αρχηγών (από ον πρωθυπουργό μέχρι και τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης) δείχνουν ότι μάλλον μας αντιμετωπίζουν ως εξωγήινους που βρέθηκαν μόλις πρόσφατα στον πλανήτη Γη και δεν έχουν εμπειρία του παρελθόντος του. Οπωσδήποτε φαίνεται να πιστεύουν πως είμαστε κάποιο πλήρωμα κάποιου ΟΥΦΟ που ξέπεσε στην Ελλάδα και ως τέτοια όντα μας αντιμετωπίζουν. Δεν εξηγείται αλλιώς ο καταιγισμός δηλώσεων και εκδηλώσεων, ενόψει κι των εκλογών που θεωρητικά αργούν ακόμη να γίνουν, αλλά όλο και αχνοφαίνονται στον ορίζοντα. Η κυβέρνηση μας προβάλλει μια ιδανική εικόνα μιας εικονικής πραγματικότητας η οποία υπάρχει μόνο στις οθόνες των τηλεοπτικών δεκτών στις διάφορες δηλώσεις που προβάλλουν τα στελέχη της. Τι για υπερστελέχωση των νοσοκομείων ακούσαμε, τι για καταπολέμηση της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας, τι για αναβάθμιση της εκπαίδευσης, τι για ενίσχυση των αγροτών και των χαμηλόμισθων. Θα πρέπει κανείς να είναι όντως εξωγήινος για να αγνοεί ότι τα νοσοκομεία αντέχουν χάρη στην ηρωική προσπάθεια του υποαμειβόμενου προσωπικού το οποίο πολλές φορές δοκιμάζεται σε συνεχείς εφημερίες, ότι αντί να λαμβάνονται μέτρα κατά της αισχροκέρδειας και της ακρίβειας πετιέται το μπαλάκι στον καταναλωτή και μπορεί να του ζητηθούν και ευθύνες γιατί δε χρησιμοποίησε την πλατφόρμα που τον αναγκάζει να κόβει βόλτες (με τη βενζίνη στα ύψη) για να βρει ποια φακή κοστίζει 2 λεπτά λιγότερο και πού, ότι τα σχολεία εξακολουθούν να στεγάζονται σε κτήρια που δεν πληρούν τις σύγχρονες προϋποθέσεις εργασίας και εκπαίδευσης, με προγράμματα που φτιάχτηκαν εδώ και 50 χρόνια, με εκπαιδευτικούς υποαμειβόμενους και χωρίς υποστήριξη.
Αλλά και από τους μη κυβερνητικού πολιτικούς παρόμοια αντιμετώπιση, φαίνεται ότι λαμβάνουμε, καθώς παλαιά πρόσωπα εμφανίζονται ως νεόκοπα στην πολιτική και υπόσχονται ότι θα φτιάξουν όσα δεν κατόρθωσαν στο παρελθόν, ή πρόσωπα που γενικά δεν κατόρθωσαν να πείσουν σε προηγούμενες εκλογές και (ακόμα χειρότερα) δεν κατάφεραν να παρακινήσουν τη νέα γενιά να πάει να ψηφίσει, εμφανίζονται να προτείνουν του ίδιους ως την εναλλακτική λύση για την επίλυση των προβλημάτων που είτε οι ίδιοι συνέβαλα να δημιουργηθούν είτε δεν κατάφερνα να επιλύσουν. Και, ακόμα χειρότερα, ενώ όλοι οι αντιπολιτευόμενοι λένε ότι συμφωνούν πως πρέπει να αλλάξει η κυβερνητική πολιτική, δε φαίνεται να επιθυμούν να συνεργαστούν στην κατεύθυνση της αντιμετώπισής της, αλλά επιμένουν να μας προτρέπουν να τους εμπιστευτούμε. Αν δεν μας περνάνε για εξωγήινους, δεν θέλω να φανταστώ για τι πράγμα μας περνάνε.
Αν, λοιπόν, οι πολιτικοί μας ταγοί —κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι— επιθυμούν πραγματικά να τους πάρουμε επιτέλους στα σοβαρά και να μην εισπράττουν την απαξίωση της κοινωνίας, οφείλουν να αλλάξουν ριζικά τη στάση τους απέναντι στους πολίτες. Είναι πλέον επιτακτική ανάγκη να προσγειωθούν στην ωμή πραγματικότητα και να αρχίσουν να μας μιλάνε με όρους απόλυτης σοβαρότητας, ειλικρίνειας και σεβασμού. Η εποχή όπου η πολιτική αντιπαράθεση θύμιζε κακογραμμένο σενάριο επιστημονικής φαντασίας, στο οποίο οι ψηφοφόροι θεωρούνταν απαθείς θεατές χωρίς μνήμη, κρίση και ιστορική εμπειρία, πρέπει να τελειώσει οριστικά. Δεν είμαστε ξένοι επισκέπτες από κάποιον μακρινό γαλαξία που δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει γύρω τους• είμαστε οι άνθρωποι που βιώνουν καθημερινά τις συνέπειες των πολιτικών τους αποφάσεων, από τα ταμεία των σούπερ μάρκετ μέχρι τις ουρές των νοσοκομείων. Η καθαρή αλήθεια, όσο σκληρή κι αν είναι, αποτελεί το μόνο νόμισμα που έχει πλέον αξία για μια κοινωνία που έχει κουραστεί να υποτιμάται η νοημοσύνη της.
Για να γεφυρωθεί αυτό το τεράστιο χάσμα εμπιστοσύνης, η πολιτική ηγεσία του τόπου πρέπει να σταματήσει οριστικά να μας αντιμετωπίζει ως «εξωγήινους» που μπορούν να τραφούν με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, ψηφιακές ψευδαισθήσεις και ανεδαφικές υποσχέσεις. Απαιτείται επειγόντως ένας έντιμος και θαρραλέος διάλογος, με γενναία ανάληψη ευθυνών για τα λάθη του παρελθόντος και με ρεαλιστικά, κοστολογημένα σχέδια για το μέλλον, αντί για την αέναη ανακύκλωση των ίδιων φθαρμένων προσώπων και κενών συνθημάτων. Αν θέλουν να κερδίσουν ξανά τη χαμένη τους αξιοπιστία, ας αφήσουν κατά μέρος τις τακτικές της συγκάλυψης και της συστηματικής ωραιοποίησης, που τόσο πολύ θυμίζουν τις επίσημες στρατιωτικές αναφορές για το συμβάν του Ρόσγουελ. Αντί να στρέφουν το βλέμμα τους στον ουρανό ψάχνοντας για «ΟΥΦΟ» που θα καταπιούν αμάσητα τα αφηγήματά τους, ας κοιτάξουν επιτέλους στα μάτια τους πραγματικούς πολίτες αυτής της χώρας. Μόνο τότε, ίσως, η Παγκόσμια Ημέρα ΑΤΙΑ θα πάψει να αποτελεί την πιο ακριβή και θλιβερή μεταφορά για την τρέχουσα ελληνική πολιτική πραγματικότητα.