Τζόγος και εξάρτηση

Η είδηση βρισκόταν στο περιθώριο μιας αρκετά έγκυρης ειδησεογραφικής ιστοσελίδας, αν και, για να πω την αλήθεια, δεν την υπέγραφε κάποιος δημοσιογράφος. Πάντως τράβηξε την προσοχή μου και τη μεταφέρω: «Την τοποθέτηση ειδικού εισαγγελέα ανά περιοχή που θα είναι αρμόδιος για την καταπολέμηση του παράνομου τζόγου και τη διεξαγωγή τυχερών παιχνιδιών ζητεί ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Χαράλαμπος Βουρλιώτης με εγκύκλιό του, υποστηρίζοντας ότι η φοροδιαφυγή αγγίζει το 1,5 δισ. ευρώ το χρόνο.  Ειδικότερα ο ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός στην επίμαχη εγκύκλιο υποστηρίζει ότι ο παράνομος τζόγος αποτελεί εστία διαφθοράς αλλά και αιμορραγίας εκατοντάδων εκατομμυρίων σε ετήσια βάση ο οποίος κυρίως γίνεται μέσω Διαδικτύου και χωρίς την απαιτούμενη άδεια. Ο εισαγγελικός λειτουργός υποστηρίζει ότι το φαινόμενο αυτό, το οποίο σχετίζεται και με άλλα σοβαρά αδικήματα, ξέπλυμα, απάτη μέσω υπολογιστή και λοιπά, συναντάται κυρίως σε ίντερνετ καφέ όπου έχουν εγκατασταθεί παιγνιομηχανές και ηλεκτρονικοί υπολογιστές των οποίων το λογισμικό έχει τροποποιηθεί δίνοντας τη δυνατότητα για παράνομο στοιχηματισμό. Όπως λέει, στις επιχειρήσεις αυτού του είδους ο πραγματικός ιδιοκτήτης μονίμως απουσιάζει, ενώ το προσωπικό είναι ασφαλιστικά ακάλυπτο. Με την εγκύκλιό του παραγγέλλει σε όλους τους Εισαγγελείς Εφετών και Πρωτοδικών της χώρας όταν σχηματίζουν δικογραφίες να αποφεύγουν να τις διαχωρίζουν, ενώ να τηρούνται λεπτομερή στατιστικά στοιχεία για τους ελέγχους που διενεργούνται κάθε μήνα από τις εισαγγελικές ή τις αστυνομικές αρχές.»

Είναι μια σημαντική παράμετρος αυτή, της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η χώρα μας, το γεγονός δηλαδή ότι όλοι σχεδόν οι Έλληνες προσβλέπουν στο νόμιμο ή τον παράνομο τζόγο (κρατικό ή ιδιωτικό) για να ορθοποδήσουν οικονομικά. Κι αν η δικαιοσύνη (ορθώς) ασχολείται με τον παράνομο τζόγο που στερεί σημαντικά έσοδα από το κράτος, ποιος, αλήθεια, θα ασχοληθεί με το μείζον πρόβλημα της εξάρτησης ενός ολόκληρου λαού από τα τυχερά παίγνια; Το φαινόμενο είχε εγκαίρως διαπιστωθεί από έναν σημαντικό πνευματικό άνθρωπο της εποχής μας, τον Κώστα Γεωργουσόπουλο,  ο οποίος το Φεβρουάριο του 2009 (εδώ και 8 χρόνια δηλαδή) έγραφε σε άρθρο του στην εφημερίδα «Τα Νέα»: «Αλλά υπάρχουν και άλλου είδους εξαρτήσεις. Ο πάσης φύσεως τζόγος και τα πλεγματικά παίγνια. Μαθαίνω από καθηγητές που συνοδεύουν εφήβους στις σχολικές πολυήμερες εκδρομές πως εκτός από την απαραίτητη ένδυση, μέσα στις αποσκευές τους υπάρχουν μόνο τσιγάρα, ουίσκι και τράπουλες. Μετά την κοινή έξοδο (όπου βέβαια απορρίπτεται η επίσκεψη σε ιστορικούς τόπους και μουσεία) και τα ξενύχτια στα κλαμπ με την εκκωφαντική μουσική (που κάνει τη μοναξιά αναγκαία) η σχολική εκδρομή συνεχίζεται στα δωμάτια των ξενοδοχείων με ποταμούς αλκοόλ και χαρτοπαιξία! Αν κατηφορίσετε λεωφόρους των συνοικιών, θα παρατηρήσετε πως δίπλα στα φροντιστήρια υπάρχουν πάντα φαστφουντάδικα και πρακτορεία τυχερών παιχνιδιών. Όταν σχολάνε, τις ημέρες που κλείνουν οι προθεσμίες του ΠΡΟΤΟ του Τζόκερ, του Λόττο, θα δείτε στρατιές να συμπληρώνουν φανατικά δελτία και άλλοι φανατικότεροι να ασχολούνται με το παιχνίδι διαρκείας Στοίχημα με τις ώρες. Μου έλεγε πρόσφατα φίλος ταξιτζής πως υπάρχει αδιαχώρητο στα καζίνα, όπου γηραιές κυρίες με λουλακιά μαλλιά και μπριγιάν, αλλά και αγρότισσες με τσεμπέρια τρώνε ώρες τα λεφτά μπροστά στα φρουτάκια. Μανιακά! Αν δεν ακολουθούσε το μεγάλο φιάσκο στο Χρηματιστήριο το 1999-2000, ο τρόπος που χιλιάδες νοικοκυραίοι πούλησαν χωράφια, σπίτια και τιμαλφή για να τα παίξουν στη Σοφοκλέους, θα είχε προικίσει τον τόπο με μία άλλου είδους εξάρτηση, ανίατη και κολλητική.»

Οι διαπιστώσεις του γνωστού θεατρικού κριτικού, θεατρολόγου, μεταφραστή και σχολιαστή είναι, θα λέγαμε προφητικές. Μεγάλος αριθμός εφήβων εκμεταλλεύεται την ανοχή των υπευθύνων και την ανάγκη τους για μεροκάματο, ώστε να επιδοθεί σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό σε τυχερά παιχνίδια, τα οποία πλέον έχουν αυξηθεί σε αριθμό με την προσθήκη διάφορων νέων παιχνιδιών. Ταυτόχρονα το «Στοίχημα» έχει εισχωρήσει για τα καλά στις παρέες των εφήβων, σε σημείο που να μπαίνεις σε αίθουσα στο τέλος της μέρας και να βρίσκεις μέσα ξεχασμένο δελτίο για στοίχημα! Στις εκδρομές, δε, αλλά και σε ώρες ελεύθερες των μαθητών τους βλέπεις να επιδίδονται με μανία σε παιχνίδια με τράπουλα (της μόδας μάλιστα έχει γίνει τώρα τελευταία ένα παίγνιο ανατολίτικης προελεύσεως με την περίεργη ονομασία «Τίτσου», το οποίο παίζεται μανιωδώς σε καφετέριες, πλατείες, ακόμα και στο προαύλιο των σχολείων μετά το πέρας των μαθημάτων!). Το πράγμα έχει επεκταθεί σε τέτοιο βαθμό που να αναρωτιέται κανείς αν οι έφηβοί μας είναι τόσο διεφθαρμένοι ή αν η κοινωνία μας έχει αρχίσει να πιάνει πάτο σιγά-σιγά.

Στην πραγματικότητα δεν πιστεύω ότι τα παιδιά μας έχουν διαφθαρεί από μόνα τους σε μια κατά τα λοιπά αδιάφθορη κοινωνία. Κι αυτό διότι δεν γίνεται να διαμορφώσουν οι έφηβοι αποκλίνουσα ή παραβατική συμπεριφορά χωρίς λόγω και αιτία. Είτε, λοιπόν, από κάπου ορμώμενοι προσπαθούν να βελτιώσουν το επίπεδο της δικής τους διαβίωσης είτε αντιγράφουν άλλα πρότυπα και καταστάσεις που προβάλλονται ως ιδεαλιστικές χωρίς να είναι, το φταίξιμο δεν είναι αποκλειστικά δικό τους. Αυτά βλέπουν να κυριαρχούν ως αξίες στην κοινωνία μας, αυτά θα αναζητήσουν να αναπαραγάγουν με τη συμπεριφορά τους. Σε μια κοινωνία όπου ο τζόγος έχει νομιμοποιηθεί με κρατική άδεια και διαφημίζεται ως η κύρια δυνατότητα να ξεφύγει κανείς από τη φτώχεια και τη μιζέρια, με ποια λογική θα ζητήσουμε από τους νέους μας να είναι πιο νηφάλιοι από εμάς τους ενήλικες και να επιδείξουν περισσότερη λογική και αυτοσυγκράτηση; Ας φροντίσουμε να διαμορφώσουμε για χάρη τους ορθά πρότυπα, υψηλές αξίες και ιδανικά, ας τους δείξουμε ότι πρώτοι εμείς τα σεβόμαστε, ας περιορίσουμε ή ακόμα καλύτερα ας εξαλείψουμε το τζόγο και τις όποιες εξαρτήσεις και τότε θα μπορούμε να κοιτάμε στα μάτια τους εφήβους μας έχοντας μεγαλύτερες απαιτήσεις!!