Skip to content

Το Παρασκευο σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν, κατά την άποψή μου, κατεξοχήν ενδεικτικό των αντιφάσεων αλλά και της ακρότητας που μας χαρακτηρίζει ως Έλληνες. Και τούτο διότι ανέδειξε τις απίστευτες δυνάμεις που μπορούμε να προβάλλουμε ως λαός, ειδικά στον τομέα του πολιτισμού, σε συνάρτηση με μια μοναδική ικανότητα αυτοακύρωσης, όταν πια φτάνουμε να αντιμετωπίσουμε τον πολιτισμό ως καθημερινή πρακτική και πρακτική βίωση. Καλύτερα, όμως, να γίνω πιο σαφής.

Την Παρασκευή, 23 τρέχοντος, όσοι βρεθήκαμε στον αύλειο χώρο του Αρχαιολογικού μας Μουσείου γίναμε κοινωνοί μιας πραγματικής πνευματικής μέθεξης και μυσταγωγίας. Ήμασταν περίπου 1000 άτομα και δεν ακουγόταν μιλιά, όσο ο καθηγητής Θεοδόσης Τάσιος, προσκεκλημένος του Συλλόγου Αστρονομίας «Αστρολάβος», σε μια εκδήλωση που αποτελούσε συνδιοργάνωση του Συλλόγου με το Δήμο Αρταίων και την Εφορεία Αρχαιοτήτων Άρτας, μιλούσε για τα τεχνολογικά επιτεύγματα των αρχαίων Ελλήνων, από την ομηρική περίοδο μέχρι και τα ελληνιστικά χρόνια. Η ομιλία του διακεκριμένου (ομότιμου πλέον) καθηγητή του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, τυπικά αφορούσε την τεχνολογία στην περιπλάνηση του Οδυσσέως, όμως μια πολυσχιδής και ακομπλεξάριστη προσωπικότητα, όπως αυτή του κ. Τάσιου, δεν ήταν δυνατόν να περιοριστεί στα στενά όρια μιας περιορισμένης ομιλίας.

Ο ομιλητής, αναφέρθηκε σε ορισμένες από τις αρετές του ελληνικού λαού, από τις οποίες κύρια αποτελεί η διαρκής έρευνα για το νέο και το καλύτερο, η συνεχής προσπάθεια βελτίωσης των όρων ζωής και διαβίωσης των κατοίκων της μικρής και φτωχής σε έδαφος χώρας μας, και η συνακόλουθη αγάπη για την τεχνολογία και τα τεχνολογικά επιτεύγματα. Δεν είναι τυχαίο, τόνισε ότι οι αρχαίοι Έλληνες όρισαν θεό για την τεχνική και την τεχνολογία (Ήφαιστος) όσο και για τις τεχνικές γνώσεις και την έμπρακτη σοφία (Αθηνά). Σε κάποιες περιοχές, μάλιστα, οι δύο αυτοί θεοί λατρεύονταν ταυτόχρονα και σε κοινούς ναούς, με κοινές εορτές και λατρευτικές τελετές. Η αγάπη του λαού μας για την τεχνολογία, υποστήριξε ο κ. Τάσιος, ήταν τέτοια που να φτάσει σε μια πρωτοποριακή ενορατική αντιμετώπισή της, τέτοια που να αναφέρονται τα λογοτεχνικά επιτεύγματα (Οδύσσεια και Ιλιάδα) σε συσκευές που δεν ήταν δυνατόν να έχουν κατασκευαστεί ή ήταν τεχνολογικά αδύνατον να κατασκευαστούν, ως οράματα για ένα καλύτερο μέλλον, όπως περίπου ο Ιούλιος Βερν προέβλεπε τις τεχνολογικές καινοτομίες του μέλλοντος. Αν, όπως γράφουμε συνήθως στις εκθέσεις, η επαφή του κοινού με τους πνευματικούς ανθρώπους είναι μια μέθοδος ανάδειξης της πολιτιστικής δραστηριότητας και μέρος λύσης σε αρκετά προβλήματα που ταλανίζουν το τόπο μας, τότε η επαφή των ακροατών με τον κ. Θεοδόση Τάσιο, δεν μπορούσε να είναι τίποτε άλλο παρά μια άριστη πρακτική εφαρμογή της εν λόγω αναφοράς.

Το Σάββατο, άλλη μια εξαιρετική πολιτιστική δράση διεξήχθη, στον αύλειο χώρο της Αγίας Θεοδώρας, με συναυλία του Μουσικού Σχολείου Άρτας. Κι εδώ υπήρξε ο απόλυτος σεβασμός από το κοινό, ειδικά σε μια εποχή όπου η ποιοτική μουσική τείνει να εκλείψει, μέσα σε  μια απέραντη θάλασσα μετριότητας ή και αταλαντοσύνης. Ευτυχώς για την πόλη μας, το Μουσικό Σχολείο έχει φροντίσει για την καλύτερη μουσική παιδεία των αρτινών και είναι ευτυχής συγκυρία το γεγονός ότι μπορεί (προς το παρόν) να διοργανώνει τέτοιες εκδηλώσεις που αναβαθμίζουν το μουσικό αισθητήριο των αρτινών. Το παραδοσιακό σύνολο του Σχολείου απέδωσε πολύ όμορφη μουσική και παραδοσιακά τραγούδια, ενώ υποστήριξε με επιτυχία την παράπλευρη εκδήλωση με χορούς και τραγούδια και τις μεγάλες φωτιές που είθισται να ανάβουν όλα τα σπίτι την ημέρα του Αηγιανννιού του Ρηγανά.

Όλα αυτά τα καταπληκτικά υπό τη σκιά της οσμής που σιγά-σιγά έχει αρχίσει να αναδύεται από τους τεράστιους σωρούς σκουπιδιών που συσσωρεύονται επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία, μέσα στο κατακαλόκαιρο. Παραβλέπω το γεγονός ότι κανείς δε σκέφτηκε να λάβει μέτρα για την περιφρούρηση της υγείας των πολιτών (με ασβέστη στα σκουπίδια, ράντισμα κ.ο.κ) οι οποίοι, όμως, χρεώνονται ολόκληρα τα τέλη καθαριότητας του δήμου, παρόλο που καθαριότητα δεν βλέπουν, για να σταθώ στα απλά και ακατανόητα για το μέσο πολίτικό στοιχεία που δείχνουν ότι αυτοϋπονομευόμαστε, ως λαός, με τις ίδιες μας τις πράξεις. Αν κατάλαβα καλά, έχουμε πνιγεί στα σκουπίδια διότι απεργούν οι υπάλληλοι καθαριότητας των δήμων, με αίτημα τη μη απόλυση των συμβασιούχων συναδέλφων τους. Δεν θέλω να μπω στην ουσία του ποιος έχει δίκιο ή όχι, διότι εδώ όλοι έχουν δίκιο και κανείς δε φαίνεται να έχει άδικο, αλλά υπάρχουν ζητήματα που θα έπρεπε κάποιος να τα λάβει σοβαρά υπόψη του. Είναι σωστό ότι δεν φταίνε οι συμβασιούχοι που οι δήμοι, σε προηγούμενα χρόνια, παρότι προσελάμβαναν μόνιμο προσωπικό καθαριότητας, στη συνέχεια το «βόλευαν» σε θέσεις γραφείου όπου πρακτικά δεν υπήρχε ανάγκη. Είναι σωστό ότι, για το πρόβλημα χρέους της χώρας, δεν ευθύνεται ο σκληρά εργαζόμενος συμβασιούχος ο οποίος δεν πρέπει να χάσει τη δουλειά που με κόπο φέρνει εις πέρας, για να διατηρούν κάποιοι χρυσοκάνθαροι των τραπεζών τους παχυλούς δικούς τους μισθούς και τα μπόνους. Είναι εξίσου σωστό ότι το πρόβλημα αυτό (μετακίνηση του μόνιμου προσωπικού και προσωρινή λύση του προβλήματος με πρόσληψη συμβασιούχων) δεν γίνεται να το επωμιστούν οι λίγοι συμβασιούχοι που έμειναν.

Δεν μπορεί να μην θεωρηθεί σωστό ότι το πρόβλημα, αυτή τη στιγμή, δεν λύνεται με τον τρόπο που απαιτούν τα συνδικάτα και επιβάλλονται συναινετικές κινήσεις εκατέρωθεν. Δεν μπορεί να μη θεωρηθεί σωστό ότι ο μέσος πολίτης που φροντίζει να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του, δε γίνεται να κινδυνεύει να αρρωστήσει από τη μπόχα και τη δυσωδία των σκουπιδιών και ταυτόχρονα να αισθάνεται και ότι τον θεωρούν λίγο κορόιδο όταν του ζητούν αυξημένα τέλη για υπηρεσίες οι οποίες δεν του παρέχονται. Αν δε μπορεί να λυθεί άμεσα το πρόβλημα, ας μειωθούν ελαφρώς τα τέλη αυτά και ας είναι αυτό μια αναγνώριση και της προσφοράς του απλού πολίτη στο δήμο του.  Ακούει κανείς εκεί προς το Δημαρχείο;

 

Κώστας Κωσταβασίλης