Η ΠΙΟ ΜΙΣΗΤΗ ΛΕΞΗ

Γράφει ο Πάρις Κονιτσιώτης
Σε αυτή τη χώρα που τα τελευταία δεκαπέντε τουλάχιστον χρόνια κυριαρχούν οι αλόγιστες σπατάλες ,οι αυταπάτες, οι παρωχημένες ιδεοληψίες , η τάση του θεαθείναι κι όχι της ουσίας, η μανία του να εμφανίζεται κάποιος πολύ παραπάνω κοινωνικά και οικονομικά από ότι πραγματικά είναι, με την ψεύτικη ευμάρεια που τεχνηέντως μας αμπαλάρισαν , δεν συντελέστηκε έστω και η παραμικρή αλλαγή στην κουλτούρα μας και στη διάθεση του να γίνουμε στοιχειωδώς ευγενικοί .
Κι αυτό γιατί η λέξη που μισούμε θανάσιμα σαν λαός – ανεξήγητα γιατί- είναι η λέξη « συγνώμη ».
Συγνώμη που σε πάτησα, συγνώμη που δεν σε είδα , συγνώμη που σε έσπρωξα ,συγνώμη που σου έκλεισα το δρόμο, συγνώμη αν σε έθιξα, συγνώμη που κάθισα στη θέση σου, συγνώμη που πήγα να βγω πρώτος, συγνώμη που δεν σου έδωσα την προτεραιότητα που άξιζες, συγνώμη αν έγινα ενοχλητικός στο ζωτικό σου χώρο, συγνώμη που δεν ήμουν συνεπής στην ώρα μου στις υποχρεώσεις μου, συγνώμη που δεν σου είπα συγνώμη όταν θα έπρεπε. Ποιος τη λέει και πού ;
Στον κακόπιστο ως συνήθως ελληνικό αντίλογο ότι «εδώ τώρα δεν έχουμε ψωμί να φάμε η συγνώμη μας μάρανε!» θα μπορούσε να απαντήσει κάποιος ότι και αυτοί οι πεινασμένοι στις υπανάπτυκτες Αφρικανικές χώρες στέκονται στωϊκά στη σειρά ήρεμα και συντεταγμένα για ένα κομμάτι ψωμί και δεν « σκοτώνονται » ποιος θα προλάβει πρώτος να πάρει , να καθίσει , να χαιρετίσει , να μπει και να βγει από την πόρτα, στην εκκλησία , στην Τράπεζα , στον δρόμο.
Στην Αγγλία βέβαια και την αναφέρω ονομαστικά γιατί είναι στο αντίθετο άκρο από μας, θα σου πούνε χωρίς καμία δόση υπερβολής δέκα φορές συγνώμη που δεν σου είπαν συγνώμη για το παραμικρό.
Οι πολιτικοί μας όπως είναι φυσικό… δίνουν το καλό παράδειγμα με το να μην έχουν την παραμικρή ευθιξία να ζητήσουν έστω και μία φορά συγνώμη . Δεν το άκουσα ποτέ ούτε για το πιο μικρό, ούτε για το ελάχιστο.
Ανοίγοντας εδώ μία παρένθεση θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη από τον εαυτό μου και τους διοργανωτές που μίζερες δικαιολογίες της καθημερινότητας με εμπόδισαν να παρακολουθήσω την επιστημονική συνάντηση «Μεσαιωνική ‘ Ηπειρος » που έγινε στην αίθουσα του «Σκουφά» την Παρασκευή 11 Νοέμβρη και αφορούσε την ιστορική κληρονομιά αυτής της πόλης. Δεν μου συνέβη βέβαια το ίδιο με το 1ο Συνέδριο Τουριστικής Ανάπτυξης του Νομού που έγινε στην αίθουσα του Επιμελητηρίου το διήμερο 21 και 22 Οκτωβρίου , ένα ολοκληρωμένο συνέδριο που δεν έτυχε της ανάλογης συμμετοχής από τους συμπολίτες, παρά το γεγονός ότι άπτονταν δράσεων και δραστηριοτήτων που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν στην περιοχή.
Βλέπετε γίνονται και εδώ εκδηλώσεις γιατί υπάρχουν και σε αυτή την πόλη σπουδαίοι άνθρωποι που έχουν διάθεση ανιδιοτελούς προσφοράς , τουλάχιστον γι αυτούς που έχουν καταφέρει να ξεφύγουν από το αμείλικτο ερώτημα « ξέρεις ποιος είμαι εγώ ; ».
Έτσι άρχισε την ομιλία του ο καλός φίλος – ας μου επιτρέψει λόγω γνωριμίας να τον αποκαλώ φίλο- καθηγητής Φαρμακολογίας στην Ιατρική Σχολή Αλεξανδρούπολης συμπατριώτης μας Γιώργος Κολιός- ακάματη ψυχή παρόμοιων εκδηλώσεων- εννοώντας όχι αυτή την αλαζονική διάθεση των νεοελλήνων , αλλά την απαραίτητη παρουσία αλλά και αρκετές φορές επιζήμια των μικροβίων στο σώμα μας κι έγινε στην επιστημονική εκδήλωση της Δευτέρας 14 Νοεμβρίου στο «Σκουφά » με τίτλο
«Μικροβιακή χλωρίδα – εχθρός ή φίλος που τον καταστρέφουμε ; ».
Εκτός από την κατανοητή , περιεκτική , χρηστική σε πληροφορίες, με εικόνες στατιστικά και πρόσφατες δημοσιεύσεις, ολοκληρωμένη και στο σωστό χρόνο ομιλία του φίλου Γιώργου και οι άλλοι εισηγητές – ομιλητές [ τους αναφέρω όλους για να μην αδικήσω κανέναν κ. Ευαγγελία Ανδρέου δερματολόγο , κ.Αναστασία Βαρβαρήγου καθηγήτρια Παιδιατρικής, κ. Ιωάννη Πνευματικό καθηγητή Εντατικής Θεραπείας και κ. Χρύσα Τζουμάκα- Μπακούλα ομότιμη καθηγήτρια Παιδιατρικής] ήταν απλοί χωρίς επιστημονικές κορώνες προσιτοί κι ανθρώπινοι δημιουργώντας ένα φιλικό κλίμα, που αιωρούνταν απλόχερα στην ατμόσφαιρα, με αποτέλεσμα το κοινό να μείνει καθηλωμένο . Σε αυτή την τρίωρη εκδήλωση δεν έπληξε κανείς.
Συγνώμη δηλαδή μια τέτοια εκδήλωση ποιος συμπολίτης μας δεν θα ήθελε να την παρακολουθήσει ;
Τελικά υπάρχουν άνθρωποι [ όπως ο καθηγητής Γιώργος Κολιός ]που ενώ ζούνε και δραστηριοποιούνται μακριά από την πόλη έχουν την έννοια της και θέλουν να προσφέρουν με το κύρος , τις γνώσεις αλλά και με μέσα για να γίνει κάτι. ΄Ετσι κι αλλιώς εδώ δεν γίνεται τίποτε. Φαίνεται η μεγάλη παραγωγή τσίπουρου στο Νομό, που σε τελική ανάλυση γίνεται –όπως όλα- χωρίς καμία οργάνωση για το όφελος όλων, επηρεάζει … με τις αναθυμιάσεις του την δημιουργία και προώθηση εκδηλώσεων, που θα συμβάλλουν στη δημιουργία προηγμένου κλίματος και σε ότι συνεπάγεται από αυτό.
Ας βγάλουμε επιτέλους τις κουρτίνες από τα μάτια μας για να αντικρίσουμε το μέλλον μας και το μέλλον μας είναι με τον προηγμένο κόσμο, εκεί όπου ο ένας σέβεται τον άλλον κι όλοι δουλεύουν έντιμα κι ειλικρινά για το κοινό καλό, το καλό όλων κι ας μάθουμε να λέμε και μια συγνώμη, έστω κι ανάμεσα από τα δόντια, για ό,τι ενοχλητικά πράττουμε και για ό,τι παραλείπουμε να πράττουμε.
Συγνώμη που με την ανάγνωση του κειμένου « έκλεψα » το χρόνο σας …