Skip to content

Η είδηση βρισκόταν σε όλες σχεδόν της ειδησεογραφικές ιστοσελίδες, άλλοτε τονισμένη άλλοτε υποβαθμισμένη, ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση της καθεμιάς. Βαθιά ενεργειακή κρίση βιώνει η Ελλάδα, η οποία τον Ιανουάριο είχε το πιο ακριβό ρεύμα  της Ευρώπης με 227,3 ευρώ ανά μεγαβατώρα. Επιπλέον σοβαρή ανησυχία προκαλεί το κύμα ακρίβειας στη χώρα μας, κάτι το οποίο επιβεβαιώνουν και οι χειμερινές προβλέψεις της Κομισιόν για την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Στα στοιχεία που δημοσίευσε χθες η Ευρωπαϊκή Επιτροπή η πρόβλεψη για τον πληθωρισμό φτάνει στο 3,1% (0,8% η πρόβλεψη του προϋπολογισμού) για το 2022, ενώ η προηγούμενη ήταν για μόλις 1%. Ωστόσο, η ακρίβεια στην ενέργεια αλλά και στους διάφορους κρίκους της εφοδιαστικής αλυσίδας αυξάνει το ποσοστό, το οποίο και για το 2023 προβλέπεται στο 1,1%. Αυτό οδηγεί και σε ορατή επιδείνωση στην πρόβλεψη για την ανάπτυξη του 2022, που «ψαλιδίζεται» στο 4,9%.

Όσον αφορά τον πληθωρισμό, που καθοδηγείται κυρίως από τις τιμές της ενέργειας, αυξήθηκε το τελευταίο τρίμηνο του 2021. Το υψηλό ενεργειακό κόστος αναμένεται να επιβαρύνει στη συνέχεια τα υπόλοιπα στοιχεία του καλαθιού κατανάλωσης. Ο συνολικός πληθωρισμός στην Ελλάδα προβλέπεται σε 3,1% το 2022 και 1,1% το 2023. Επίσης, η Επιτροπή επισημαίνει ότι οι κίνδυνοι για τις προβλέψεις παραμένουν αυξημένοι. Παρά την ταχεία ανάκαμψη μέχρι στιγμής, η εξέλιξη της πανδημίας αποτελεί πηγή αβεβαιότητας, ιδιαίτερα για τις αφίξεις τουριστών. Επιπλέον, η πρόβλεψη προϋποθέτει μόνο περιορισμένο αρνητικό αντίκτυπο στην παραγωγή από την αξιοσημείωτη αύξηση του κόστους των εισροών.

Η απώλεια της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων λόγω του κύματος ακρίβειας συνεχίστηκε και τον Δεκέμβριο του 2021 , σύμφωνα με το Δελτίο Οικονομικών Εξελίξεων του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ. Συγκεκριμένα η απώλεια αγοραστικής δύναμης του κατώτατου μισθού έφτασε το 10,4%, ενώ του μέσου μισθού των εργαζομένων μερικής απασχόλησης άγγιξε το 13,7%. Τον ίδιο μήνα το μέσο μηνιαίο ατομικό διαθέσιμο εισόδημα απώλεσε περίπου το 7% της αγοραστικής του δύναμης σε ετήσια βάση. Το 2020 οι ετήσιες καθαρές αποδοχές ενός νοικοκυριού με δύο ενήλικες και δύο παιδιά μειώθηκαν σε μονάδες αγοραστικής δύναμης (PPS) έναντι του 2019. Επίσης, στην Ελλάδα οι αποδοχές αυτές αντιστοιχούσαν το 2020 στο 74,3% του μέσου όρου της Ευρωζώνης. Το πρόβλημα, βέβαια, είναι πως όλα αυτά δεν αποτελούν πλέον είδηση. Η καθημερινότητα έχει ξεπεράσει τόσο τη φαντασία που η αξιοπρεπής διαβίωση έχει φτάσει να θεωρείται πολυτέλεια, ενώ πολλοί αετονύχηδες θησαυρίζουν ακόμα εις βάρος του λαού. Η Παιδεία, η Υγεία, η Περίθαλψη, η Ασφάλιση, οι Συγκοινωνίες, η Σύνταξη αποτελούν πια προνόμιο των λίγων και όνειρο των πολλών. Προκειμένου να διατηρήσει κάποιος έστω το λίγο μεροκάματο που έχει εξασφαλίσει, είναι διατεθειμένος να πατήσει και επί των πτωμάτων ακόμα και των παλαιών του φίλων, γειτόνων και συναδέλφων.

Δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή όπου η ψευδεπίγραφη εικόνα και το φαίνεσθαι των πραγμάτων έχουν διαμορφώσει μια εικονική πραγματικότητα στην οποία ζούμε. Τυπικά  ζούμε σε μια δημοκρατία, όπου οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του λαού εκφράζουν με την πολιτική και την ψήφο τους τις εντολές που πήραν από το λαό με βάση το πρόγραμμά τους. Με βάση την εικόνα η οικονομία μας ανακάμπτει και η χώρα αναθεμελιώνεται μέσα από μια σειρά ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις που μας επιστρέφουν τριάντα χρόνια πίσω! Η λύση στα προβλήματά μας, όμως, δεν είναι να στρουθοκαμηλίζουμε προσποιούμενοι ότι τα προβλήματα έχουν λυθεί. Αν πιστεύουμε ότι η χώρα θα σωθεί με το να μη μείνει κανείς έλληνας που να τη νοιάζεται, αν θεωρούμε ότι η λύση στα προβλήματά μας είναι να εξαθλιώσουμε ακόμα περισσότερο τους Έλληνες ώστε να είναι ευκολότερα χειραγωγήσιμοι, πλανώμαστε πλάνη οικτρά. Η ιστορία έχει δείξει ότι την καλύτερη διέξοδο στα προβλήματά τους την είχαν εκείνα τα έθνη που τόλμησαν να κοιτάξουν τη ρίζα του προβλήματος και να το αντιμετωπίσουν ευθέως και όχι με υπεκφυγές. Σίγουρα πάντως δεν θα βρούμε λύση παριστάνοντας ότι δεν υπάρχει πρόβλημα.

Ας προσπαθήσουν οι πολιτικοί μας να τα βγάλουν πέρα με το μέσο εισόδημα μιας μέσης οικογένειας. Με 800 + 650 € μισθό οι υποχρεώσεις που τρέχουν είναι: 350€ δάνειο, 350€ ΔΕΗ (ίσως και περισσότερο με τις τελευταίες αυξήσεις), 150€ φόροι (ΕΝΦΙΑ κ.λπ), περίπου 40€ το νερό, άλλα τόσα το τηλέφωνο, γύρω στα 150€ τα φροντιστήρια των παιδιών, 150€ τα κοινόχρηστα και άλλα τόσα τα τέλη του αυτοκινήτου. Περισσεύουν δηλαδή 150€ για να περάσει η οικογένεια το μήνα, δηλαδή να φάει να ντυθεί, να ποδεθεί, να εφοδιαστεί με υλικά για το σχολείο και, αν τυχόν σταθεί τυχερή, να πάρει και καμιά μπύρα για τον αγώνα, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι δεν θα αρρωστήσει κανένας στο μεσοδιάστημα και δεν θα χρειαστούν φάρμακα, γιατί αλλιώς κλάφτα Χαράλαμπε.

Θα είχε ενδιαφέρον να βλέπαμε πώς θα αντιδρούσαν οι πολιτικοί μας μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση. Μπορεί να έχυναν κροκοδείλια δάκρυα, μπορεί όμως και να αντιμετώπιζαν χαλαρά το θέμα, εφόσον ελάχιστη επαφή έχουν πια με την καθημερινότητα του απλού πολίτη. Θα έπρεπε όμως να μελετούν και να προσέχουν περισσότερο. Διότι την τελευταία φορά που παρατηρήθηκε στην ελληνική κοινωνία τέτοια αποστασιοποίηση της πολιτικής ελίτ από την κοινωνία η κατάληξη ήταν το κίνημα στο Γουδί. Επομένως θα πρέπει να αλλάξουν πολλά, αν θέλουμε να προοδεύσουμε. Κυρίως θα πρέπει να αλλάξει η κυρίαρχη αντίληψη της επικυριαρχίας των οικονομικών δεδομένων και τον οικονομικών αντιλήψεων έναντι των ανθρώπινων αναγκών και της ανθρωπιάς. Όπως είχε πει και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (ο ορίτζιναλ βέβαια!), θα πρέπει να θέσουμε την οικονομία στην υπηρεσία του ανθρώπου κι όχι τον άνθρωπο στην υπηρεσία της οικονομίας. Θα πρέπει οι πολιτικοί μας να αρχίσουν να ενεργούν πολιτικά. Είναι άραγε ικανοί να το κάνουν;

Γράφει

ο Κώστας Κωσταβασίλης