ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΩΣΙΒΙΟ ;

sosivioΠοιος φυσιολογικός άνθρωπος πιστεύει ότι μπορούμε να ομονοήσουμε επιτέλους , να σεβαστούμε ο ένας τον άλλον και να πράξουμε ότι πράττει ένα προηγμένος λαός σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας ;

Για να προλάβω αντιρρήσεις υπάρχει κάτι στο οποίο συμφωνούμε απόλυτα κι αυτό είναι

«η φραπεδιά » στην πλατεία.

Γιατί σε αυτή τη χώρα νομίζουν όλοι ότι είναι ικανοί για οποιαδήποτε θέση ; Αν ρωτήσεις για παράδειγμα στο δρόμο κάποιον αν θέλει να γίνει Διοικητής στην Τράπεζα της Ελλάδος θα σου απαντήσει με αφοπλιστική αφέλεια και περισσό κομπασμό « γιατί ξέρει περισσότερα ο Στουρνάρας από μένα ; »

Όλοι στον τόπο που ζούμε είναι προπονητές σε όλα τα αθλήματα, οικονομικοί και χρηματιστηριακοί αναλυτές, ειδήμονες στα διπλωματικά, στρατιωτικοί αναλυτές, συνταγματολόγοι , υπουργοί σε όλα τα υπουργεία – μηδενός εξαιρουμένου-, ακόμη και πρωθυπουργοί, όπως επίσης με απόλυτη βεβαιότητα όλοι έτοιμοι για τη Βουλή.

Ο καθένας εκφράζεται υποτιμητικά – επιεικής όρος- στις ιδιωτικές συζητήσεις του για τους ήδη εκλεγμένους σε οποιαδήποτε θέση , αλλά μόλις τους βλέπει τρέχει να τους σφίξει το χέρι « για να τον δούνε οι άλλοι» και να τονώσει έτσι το ίματζ του στην κοινωνία.

Ενώ βλέπει ολοφάνερα τους πολιτικούς του «να τον παραμυθιάζουν » συνεχίζει – από ποια μαζοχιστική διάθεση άραγε ορμώμενος – να τους ψηφίζει ξανά και ξανά , αδιαφορώντας για τις συνέπειες . Αυτό βέβαια δεν ισχύει για ολόκληρο το λαό , αλλά οπωσδήποτε για την πλειοψηφία του.

« Υπάρχουν στην Ελλάδα δύο κόσμοι εκ διαμέτρου αντίθετοι , φιλοσοφικά , αισθητικά , πολιτικά που το χάσμα μεταξύ τους όσο πάει και βαθαίνει και θα ήταν επιπόλαιο να οριοθετηθεί στον άξονα Μνημόνιο – Αντιμνημόνιο. Πάντως λαός κομμένος στα δύο , όπως ο δικός μας σήμερα, δεν μπορεί να προχωρήσει μακριά » έγραψε ο Χρ. Χωμενίδης και τον συμμερίζομαι απόλυτα.

Μανία κι αυτή να μη θέλουμε να αλλάξουμε κι ας βλέπουμε ότι δεν βγαίνει έτσι .Θέλουμε σώνει και καλά να παραμείνουμε στις δικές μας «καλές συνήθειες» και να μην εφαρμόσουμε μεταρρυθμίσεις που θα μας πάνε μπροστά. Ο ένας να ξεγελάει τον άλλον κι όλοι μαζί το Κράτος, δηλαδή τους εαυτούς μας . Τραγέλαφος. « Οι άνθρωποι αλλάζουν, οι Έλληνες ποτέ » αυτό αποκόμισε από τη σπουδή της νοοτροπίας μας η Ελληνοαμερικανίδα ηθοποιός του «Γάμος αλά Ελληνικά» Νία Βαρντάλος.

Μας έχουμε πάρει μυρουδιά τι ρόλο παίζουμε όλοι οι ξένοι , φίλοι και εχθροί, ακόμη και οι πρόσφυγες , που δεν πρόλαβαν να βρουν ένα κατάλυμα και αφομοίωσαν αμέσως σαν τρόπο διαμαρτυρίας και πίεσης το σήμα κατατεθέν μας , το κλείσιμο των δρόμων.

Δεν ξέρω τι με οδήγησε ή μάλλον ξέρω μετά από τις απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις και την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ, σε αυτή Φροϋδική ανάλυση της ψυχοσύνθεσης των Ελλήνων , γιατί το σωσίβιο συμπατριώτες το έχουμε στα χέρια μας και γράφει με μεγάλα γράμματα αν θέλουμε οι ίδιοι να αλλάξουμε. Μας το έχουν πετάξει στη μέση του ωκεανού που από δικά μας λάθη βρεθήκαμε, οι υποτιθέμενοι Ευρωπαίοι φίλοι μας που αυτή την ώρα δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς και η εκάστοτε πολιτική μας ηγεσία ζητάει για λογαριασμό μας άλλος ιστιοφόρο , άλλος ταχύπλοο, άλλος κρουαζερόπλοιο και άλλος υδροπλάνο. Κι αυτό το κάνουν για να μας δείξουν ότι διαπραγματεύονται σκληρά για να παραμείνουν έτσι στην εξουσία, ενώ όλοι μας – κι αυτοί περισσότερο- γνωρίζουμε ότι το αποτέλεσμα είναι προδικασμένο : φόροι σε ότι ξοδεύεται ακόμη στην Ελλάδα και περικοπές στις συντάξεις.

Κι αυτό ας το κάνουν επιτέλους μια κι έξω να τελειώνουμε , γιατί έχουμε κουραστεί να ακούμε συνέχεια κι από διαφορετικά πολιτικά χείλη « τα άσχημα πέρασαν έρχονται τα χειρότερα ». Κι ας κάνουν μια φορά κι οι πολιτικοί μας ριζοσπαστικές οικονομίες κόστους για να περιοριστούν οι δαπάνες του Κράτους , μήπως αντικρίσουμε επιτέλους άσπρη μέρα.

Αναμφισβήτητα η μεγαλύτερη απογοήτευση ήρθε από την Κυβέρνηση της αριστεράς που υπάρχει τώρα, που έστω λόγω ιδεολογίας περιμέναμε πολύ περισσότερα πράγματα από αυτά που είχαν εξαγγελθεί και ελπίζαμε ότι είναι πραγματοποιήσιμα. Αλλά όχι μόνο δεν έγινε τίποτε από όλα αυτά , όχι μόνο δεν οργανώθηκε αξιοκρατικά το Κράτος , όχι μόνο οι εποπτικές αρχές απέτυχαν στο ρόλο τους για να βλέπουμε που πηγαίνει και το τελευταίο ευρώ που μαζεύει το Κράτος όπως και η δικαιοσύνη που δεν βλέπουμε να έχει καθαρίσει καμία υπόθεση μέχρι σήμερα, αλλά υπήρξαν και απερίγραπτα λανθασμένες διαπραγματευτικές κινήσεις που μας βύθισαν περισσότερο.

Φθάσαμε πάλι στα όρια .Μήπως ζούμε πάλι τις θεωρίες παιγνίων του κ. Βαρουφάκη ;

Εύχομαι όταν θα δημοσιεύεται αυτό το κείμενο να έχει κλείσει επιτέλους αυτή η περιβόητη αξιολόγηση, γιατί είμαστε μόνοι , απελπιστικά μόνοι με πάνω από 50.000 πρόσφυγες αμανάτι και την άγρια επιζήμια εικόνα για την μοναδική πηγή πλούτου μας τον τουρισμό, που εκπέμπουν το λιμάνι του Πειραιά, η Ειδομένη, το hot spot της Χίου και οσονούπω και άλλα κέντρα κράτησης προσφύγων.

Αγανάκτησα για μια φορά ακόμη, μπούχτισα από τα πολλά ψέματα κι άνοιξα το παράθυρο. Αυτή η μυρουδιά του άνθους της πορτοκαλιάς είναι γλυκιά, μα πάρα πολύ γλυκιά και μεθυστική, όπως και οι άλλες ομορφιές αυτής της υπέροχης χώρας που συνεχίζει να κουβαλάει τους πιο περίεργους κατοίκους…

 

Αρτα 08.04.2016 Πάρις Κονιτσιώτης