ΤΟ ΖΗΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΩΣ

konitsioths_parhsΚαθώς οι ανασφάλειες μας έχουν τυλίξει από παντού σαν την πυκνή ομίχλη με τη μηδενική ορατότητα, σκέφτομαι πόσο επικίνδυνο είναι να ζει κάποιος σήμερα σε αυτή την υποτιθέμενη Ευρωπαϊκή χώρα.

Η καθημερινότητα μας έχει πλημμυρίσει από ερωτηματικά :

Αλήθεια πιστεύει κανείς ότι λειτουργεί αυτό το κράτος ; πνίγονται όλες οι πόλεις από τους

μετανάστες που καταφθάνουν κατά χιλιάδες στα νησιά μας και ο Υπουργός Επικρατείας πασχίζει για τις τηλεοπτικές συχνότητες, λες κι αυτό είναι το μεγαλύτερό μας πρόβλημα σήμερα. Λειτουργούν οι Υπηρεσίες του Δημοσίου, οι Τράπεζες , η αστυνόμευση , η τιμωρία της παρανομίας, η αγορά , η οικονομία ; Είναι σίγουρο ότι δεν πιστεύει κανείς ότι λειτουργεί κάτι και όλα γίνονται τυχαία , με την ευθύνη του καθενός μας.

Εξ [6] χρόνια από την εφαρμογή του πρώτου μνημονίου που ανακοίνωσε ο ανεκδιήγητος -global- Γιώργος στο Καστελλόριζο η χώρα μας βρίσκεται στην απόλυτη παρακμή, σε μαρασμό , μισό βήμα πριν την κατάρρευση. Παρακμή σε όλα.

Πρέπει να συνηθίσουμε ότι από εδώ και στο εξής το vivere pericolosamente { ζήν επικινδύνως] θα είναι για μας καθημερινότητα, αφού έτσι κ ι αλλιώς είμαστε μια χώρα ξέφραγο αμπέλι – αυτή την άποψη έχουν όχι μόνο όλοι οι υπόλοιποι λαοί αλλά και οι αυτόχθονες αυτής της πανέμορφης σε μορφολογία και κλίμα χώρας- , δεν υπάρχει κανένα  πρόγραμμα ένταξης και απορρόφησης αυτών των δυστυχισμένων ανθρώπων που αγωνίζονται για την επιβίωσή των, τη στιγμή που οι κυβερνώντες πορεύονται με την ως συνήθως ελληνική αντίληψη « ό,τι προκύψει ».

Που επιτέλους μας οδηγεί ο τωρινός φέρελπις αλλά ανακόλουθος στα λόγια και στα έργα πρωθυπουργός ;

Tι κρυφές ερήμην του λαού συμφωνίες έχει υπογράψει ;

Τι συνδιαλέγεται συνέχεια με τους Ευρωπαίους ηγέτες και όλο χαμένοι βρισκόμαστε;

Δεν είναι παρακμή το γεγονός οι Τούρκοι να μην αφήνουν το αεροπλάνο που μεταφέρει τον πρωθυπουργό να ανεφοδιαστεί σε ένα ελληνικό νησί τη Ρόδο κι αν υπάρχουν συμφωνίες γι αυτό , γιατί το επιδίωξαν ;

Δεν είναι παρακμή οι υποτιθέμενοι προστάτες Γερμανοί να μας κοροϊδεύουν στο προσφυγικό βάζοντας μπροστά την Αυστρία και να αποκαλούν τον Έλληνα πρωθυπουργό – έστω με αστεία επικάλυψη – ανόητο ;

Εχουμε καταντήσει ικέτες στα διευθυντήρια της Ευρώπης που εμφανίζονται σε όλα σκληροί και άτεγκτοι απέναντι σε έναν λαό, λες κι αυτός ο λαός έχει εγκληματίσει σε βάρος της ανθρωπότητας , ενώ το έχουν κάνει κατ΄επανάληψη οι ίδιοι.

Το να φταίει για την κατάστασή μας ένας αόρατος εχθρός που ποτέ δεν κατονομάζεται είναι παραμύθια κι αν ο ελληνικός λαός θέλει να συνεχίσει να πιστεύει σε παρόμοια αριστερά παραμύθια θα πάμε για τον γκρεμό . « Ενας λαός που δεν θέλει να αντιμετωπίσει τους εφιάλτες του είναι καταδικασμένος σε θάνατο ».

Είναι παγκοίνως γνωστό ότι αν θέλεις να γονατίσεις ένα λαό η μέθοδος είναι δοκιμασμένη , να τον τρελάνεις στους φόρους. Γι αυτό δύο σταθερές είναι σήμερα σίγουρες σε αυτή τη χώρα : οι φόροι και ο θάνατος .

Στο ραδιόφωνο ο Κύπριος υπουργός Οικονομικών κ. Γεωργιάδης είπε   για την επιτυχία της Κύπρου να βγει από το μνημόνιο, μια λέξη είναι το μυστικό :   εμπιστοσύνη. Στην Ελλάδα η λέξη κυκλοφορεί σαν ανέκδοτο.

Μόνο με τη συναίνεση θα μπορούσαμε να είχαμε κάποια τύχη και τα capital controls θα συνεχίζουν να μας συντροφεύουν για καιρό και να μας γεμίζουν απογοήτευση, όπως η δήλωση του καθηγητή πολιτικής Επιστήμης του Γέϊλ κ. Στάθη Καλύβα που διάβασα στην εφημερίδα :“ στη μισή ιστορία της η χώρα ήταν αποκλεισμένη από τις διεθνείς αγορές . Ηταν σε καθεστώς χρεοκοπίας ή αναδιάρθρωσης. Ιστορικά η Ελλάδα επιτυγχάνει αποτυγχάνοντας ».

Τώρα δεν ελπίζουμε σε τίποτα γιατί τη συναίνεση τη ζητάει ένα κόμμα στη χώρα μας όταν είναι αντιπολίτευση. Όταν γίνεται κυβέρνηση την απεμπολεί και την ξεχνάει για να μη χαθούν κάποιες καρέκλες.

Οδηγούμαστε σχεδιασμένα κάπου ;

Το παράλληλο νόμισμα είναι έξω από την πόρτα μας και καραδοκεί.

ΠΑΡΙΣ ΚΟΝΙΤΣΙΩΤΗΣ