Skip to content

karkpaidiaΜέσα στις τόσες μέρες που είναι αφιερωμένες σε διάφορες επετείους ή αξιοπρόσεκτα θέματα να και μία που θα έπρεπε να κινήσει αμέσως το ενδιαφέρον μας. Δεν ξέρω πόσοι μπορεί να το γνωρίζουν, αλλά η 15η Φεβρουαρίου με απόφαση της Διεθνούς Ένωσης Γονέων με Καρκινοπαθή Παιδιά (ICCCPO), έχει προσδιοριστεί ως Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού καρκίνου με στόχο την ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης για τις παιδικές νεοπλασίες (καρκίνους) και την ευαισθητοποίηση του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος σχετικά με τις ανάγκες των παιδιών που νοσούν από καρκίνο σε όλο τον πλανήτη! Είναι πραγματικά άξιο προσοχής το ζήτημα αυτό, καθώς όλο και περισσότερα περιστατικά σημειώνονται χρόνο με το χρόνο. Είναι επίσης γενικά παραδεκτό πως η θέσπιση τέτοιων «Παγκόσμιων Ημερών» μπορεί να αποτελέσει άλλοθι ώστε η κοινή γνώμη να ευαισθητοποιηθεί για λίγο και στη συνέχεια να κοιμάται τον «ύπνο του δικαίου», αφήνοντας το όλο πράγμα στην τύχη του. Όμως εδώ το πράγμα αλλάζει, καθώς πρόκειται για παιδιά, και τα παιδιά αποτελούν το μέλλον της κοινωνίας μας. Για το λόγο αυτόν αξίζει να δούμε λίγο πιο προσεκτικά το πράγμα.

Η όλη προσπάθεια της Διεθνούς Ένωσης Γονέων με Καρκινοπαθή Παιδιά (ICCCPO), στοχεύει στην ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης για τις παιδικές νεοπλασίες (καρκίνο) και στην ευαισθητοποίηση του κοινωνικού συνόλου και κάθε πολίτη ξεχωριστά για τον παιδικό καρκίνο, τον τρόπο πρόληψης και τα μέσα αντιμετώπισής του, καθώς και για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τόσο τα παιδιά ασθενείς όσο και οι οικογένειές τους. Γενικότερα, στοχεύει στην ενίσχυση της προσπάθειας για υποστήριξη των παιδιών με καρκίνο η οποία δεν πρέπει να είναι μόνο υλική αλλά και ψυχολογική. Στοχεύει επίσης στην αποδοχή της νόσου και του πάσχοντος παιδιού καθώς και στην υποστήριξη εκείνων των παιδιών που κατάφεραν να νικήσουν την αρρώστια και προσπαθούν να γεφυρώσουν το κενό που δημιούργησε η περίοδος της ασθένειας, να νιώσουν ισότιμοι με τα συνομήλικά τους παιδιά και να αποδείξουν ότι είναι ικανά να επιτύχουν κάθε στόχο όπως και τα υπόλοιπα υγιή παιδιά.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα «goldmum.gr», κάθε χρόνο, περίπου 250.000 παιδιά νοσούν από καρκίνο, από τα οποία μόνο ποσοστό 20% έχει δυνατότητα πρόσβασης σε σωστή ιατρική φροντίδα. Το 80% από αυτά, προέρχεται από χώρες μέσου και χαμηλού εισοδήματος. Πάνω από 150.000 θάνατοι κάθε χρόνο, θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, εάν υπήρχε δυνατότητα έγκαιρης διάγνωσης και εξειδικευμένης θεραπείας σε όλα τα παιδιά. Στη χώρα μας, περίπου 300 παιδιά προσβάλλονται ετησίως από καρκίνο, κυρίως από λευχαιμία. Τα τελευταία χρόνια, με την πρόοδο της ιατρικής και λόγω της επάρκειας φαρμάκων και καταρτισμένου επιστημονικού προσωπικού, ποσοστό 70% από τα παιδιά που έχουν πρόσβαση σε εξειδικευμένη θεραπεία γίνεται καλά. Μέγιστο επίτευγμα της ιατρικής αποτελεί το γεγονός ότι οκτώ στα δέκα παιδιά με λευχαιμία σήμερα θεραπεύονται.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα παιδιά προσβάλλονται πολύ σπανιότερα από καρκίνο σε σχέση με τους ενήλικες, ωστόσο, ο καρκίνος παραμένει η συχνότερη αιτία θανάτου σε παιδιά μετά τα ατυχήματα. «Ο καρκίνος στο παιδί δεν είναι κληρονομικός, δεν είναι μεταδοτικός. Δεν σημαίνει θάνατο. Είναι μια σοβαρή, απειλητική για τη ζωή του παιδιού, νόσος που χρειάζεται χρόνο και κατάλληλη, εξειδικευμένη θεραπεία», αναφέρει ο Σύλλογος Γονέων Παιδιών με Νεοπλασματικές Ασθένειες “Φλόγα”, επισημαίνοντας παράλληλα ότι για τον παιδικό καρκίνο, δεν υπάρχει πρόληψη. Όμως η αξιολόγηση υπόπτων συμπτωμάτων και ευρημάτων μπορεί να οδηγήσει στην έγκαιρη διάγνωση, γι αυτό πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στην εκπαίδευση των επαγγελματιών της υγείας ώστε να είναι σε θέση να διαγνώσουν έγκαιρα τη νόσο και στη σωστή ενημέρωση των γονιών ώστε να απευθύνονται έγκαιρα στα παιδιατρικά νοσοκομεία. Αν η διάγνωση γίνει χωρίς καθυστέρηση τα ποσοστά ίασης είναι υψηλά: οι σύγχρονες θεραπείες κάνουν την παρατεταμένη επιβίωση και την ανάρρωση όχι μόνο πιθανές αλλά και δυνατές για πολλούς παιδικούς καρκίνους. Στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται αρκετοί σύλλογοι όπως η «Ελπίδα» η «Φλόγα» και η «Λάμψη».

Όπως εξάλλου γράφει ο παιδοχειρουργός Γεώργιος Σπυρίδης, «η αντιμετώπιση του καρκίνου της παιδικής και εφηβικής ηλικίας είναι ένας σκληρός πόλεμος. Όπως σε κάθε πόλεμο έτσι και εδώ τα δεδομένα συνεχώς αλλάζουν. Νέα φάρμακα, νέα πρωτόκολλα αλλά και νέα επιδημιολογικά δεδομένα μεταβάλουν συνέχεια το πλαίσιο μέσα στο οποίο διεξάγεται ο πόλεμος αυτός. Μάχες άλλοτε κερδίζονται, άλλοτε χάνονται, τελικά όμως φαίνεται πως η πλάστιγγα όλο και περισσότερο γέρνει προς την μεριά μας, προς τη μεριά των παιδιών. Αυτό που απομένει σε όλους εμάς που ασχολούμαστε με τα παιδάκια αυτά, είναι να κάνουμε το καλύτερο δυνατόν για τη φροντίδα τους. Και να το κάνουμε στην πράξη, όχι μόνο στα λόγια, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς να λοξοκοιτάζουμε τη “βολή” μας! Τα παιδιά δε χρειάζονται να τους λέμε ή ακόμα περισσότερο να λέμε γι’ αυτά, ωραία, δακρύβρεχτα λογάκια. Χρειάζονται την έμπρακτη συμπαράστασή μας! ‘Έργα κι όχι πολλά λόγια!» Είναι ό,τι καλύτερο μπορούμε να ζητήσουμε για τα παιδιά αυτά, αλλά και για όλα τα παιδιά που ταλαιπωρούνται από ανίατες ασθένειες, από τη φτώχεια και την εγκατάλειψη, από την προσφυγιά και την εξαθλίωση. Να απαιτήσουμε έργα με διάρκεια και όχι μόνο τη λίγη προβολή που εξασφαλίζουν οι εκδηλώσεις των Παγκόσμιων Ημερών. Αυτές είναι καλές για να δίνουν το έναυσμα, όχι για να εξαντλούμε εκεί όλη μας τη δραστηριότητα! Αυτά τα παιδιά χρειάζονται τη βοήθεια και τη στήριξη μας. Αν εμείς περνάμε δύσκολά τα τελευταία χρόνια, αυτά περνούν πολύ δύσκολα εδώ και πολλά χρόνια. Παρόλα αυτά δε χάνουν το χαμόγελό τους γιατί είναι παιδιά. Ας τα βοηθήσουμε όσο περισσότερο και όσο καλύτερα μπορούμε!