ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ: ΤΑ ΓΙΑΤΙ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ…..

peripoliko-astunomiaΠολύς λόγος και ακόμα μεγαλύτερος ντόρος έγινε τελευταία με το μεγάλο κύκλωμα εμπορίας ναρκωτικών που εξαρθρώθηκε πρόσφατα στην πόλη μας. Παρά το γεγονός ότι πολλοί ήταν αυτοί που «έπεσαν από τα σύννεφα» με τα ονόματα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας (χωρίς πάντως να είναι κανείς απολύτως βέβαιος, όσο τίποτε από αυτά δεν επιβεβαιώνεται επισήμως και αρμοδίως), κανείς, φαντάζομαι, δεν παραξενεύτηκε στο άκουσμα του γεγονότος καθεαυτού. Είναι σχεδόν κοινός τόπος ότι στην Άρτα διακινούνται ναρκωτικά, από την εποχή των εκτοπισμένων χρηστών (κάποιοι όχι πολύ παλαιότεροι θα τους θυμούνται), μέχρι τις μέρες μας. Αυτό που προξένησε περισσότερο εντύπως ήταν όχι το ίδιο το γεγονός, όσο οι κοινωνικές προεκτάσεις του. Η εμπλοκή στο κύκλωμα ατόμων της λεγόμενης «καλής κοινωνίας» της πόλης, φέρνει στο προσκήνιο το μέγα ζήτημα που θα πρέπει να τεθεί επί τάπητος. «Εφόσον κάποιοι πουλάνε, κάποιοι άλλοι θα πρέπει να αγοράζουν». Ποιοι, επομένως μπορεί να είναι αυτοί και γιατί;

Μιαν απάντηση στο ερώτημα αυτό, των αιτίων, δηλαδή, της χρήσης, επιχειρεί ένα από τα πολύ σπουδαία και προβληματισμένα μυαλά της εποχής μας, ο θεατρικός συγγραφέας, δημοσιογράφος και δοκιμιογράφος, Μάριος Πλωρίτης. Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Οι σημερινοί νέοι κατατρύχονται από πολλαπλές αντιφάσεις: Φυσικά, η εποχή μας τους προσφέρει ζωή πιο άνετη, πιο ελεύθερη, πιο «κοσμοπολιτική», με πολύ περισσότερες δυνατότητες και ευκαιρίες μόρφωσης, επικοινωνίας, ψυχαγωγίας, παρά η μεσοπολεμική και άμεσα μεταπολεμική Ελλάδα, η αφανισμένη από πολέμους (…). Θα μπορούσαν, οι τωρινοί νέοι, να πουν ­ όπως ο σαιξπηρικός Πίστολ ­ «ο κόσμος για μένα είναι ένα στρείδι, / που θα τ’ ανοίξω εγώ με το σπαθί μου». Μόνο που το «σπαθί» είναι δίκοπο. Αυτή ακριβώς η «ανοιχτή» κοινωνία της «αφθονίας» περικλείνει προκλήσεις που, συχνά, μετατρέπονται σε παγίδες.

Η «αφθονία» γίνεται αντικατοπτρισμός. Η «ανοιχτή κοινωνία» και οι «περισσότερες ευκαιρίες» μεταφράζονται, κατά κανόνα, σε κλειστές πόρτες και σε εμπαιγμούς… Η αποτίναξη των απαγορεύσεων και της καταπίεσης ισοσταθμίζεται με ρήξη των «δεσμών αίματος» (που δεν είναι δα και «δεσμά») και με ανεμοσκόρπισμα της οικογένειας ­ όχι εξαιτίας των νεότερων μελών της… Η απελευθέρωση των ερωτικών σχέσεων τις υποβαθμίζει, πολλές φορές, σε ανούσια σαρκική επαφή, και η ελευθερία κίνησης και ψυχαγωγίας τούς κάνει έρμαια των εμπόρων «τεχνητών παραδείσων»…Οι πολλαπλάσιες προσβάσεις σε πλατύτερη μόρφωση, στομώνεται απ’ την κακομοιριά και την παπαγαλία της ελληνικής εκπαίδευσης, ενώ η «ιλιγγιώδης τελειοποίηση της τεχνολογίας» με τα ΜΜΕ και τα Διαδίκτυα, μετατρέπει τους χρήστες τους σε «βίδες» τους και τους απομονώνει απ’ τον γύρω κόσμο…

Ο «κοσμοπολιτισμός» και η ακαριαία επικοινωνία με τα εκτός των τειχών μας, παίρνει μορφή πιθηκισμού ξένων μοντέλων και ηθών (που σπάνια είναι τα καλύτερα) και φτάνει σε μιαν άλλη ξενική κατοχή, χειρότερη απ’ την στρατιωτική, επειδή είναι εκούσια..

ΟΛΑ αυτά ­ που κανένας δεν τ’ αγνοεί ­ ενσταλάζουν σε πολλούς νέους ένα οδυνηρό αίσθημα απογοήτευσης απ’ όλους κι απ’ όλα και, προπάντων, απ’ τους εαυτούς τους. Νιώθουν ανήμποροι μπρος στις Σειρήνες του πολύφερνου κόσμου… ξένοι μέσα στο άδειο σπιτικό τους… ματαιόπονοι στα γρανάζια μιας στείρας παιδείας… αποτυχημένοι και ικανοί μόνο για να πλουτίζουν τις στατιστικές της ανεργίας… ανδρείκελα θαυματουργών μηχανών, που βαθαίνουν τη μοναξιά τους… ΚΙ αν (ή όταν) αναζητήσουν αποκούμπι, βοήθεια, «πρότυπα», στον κόσμο των «μεγάλων», τι εισπράττουν; Κοινωνικό κανιβαλισμό, όπου το μέγα και μοναδικό ζητούμενο αποτελεί η οικονομική «επιτυχία» με κάθε μέσο και με κάθε θυσία (των άλλων)… φανατική μισαλλοδοξία για ιδέες, πρόσωπα, φυλές, που ιδανικό «τέλος» και σκοπός της είναι ο ολοκληρωτικός αφανισμός των «άλλων»… ΑΝΤΙΔΟΤΟ για τα αδιέξοδα, τις απογοητεύσεις, την πνιγμονή: τα ναρκωτικά, με την τραγική ψευδαίσθηση πως θα τους χαρίσουν διέξοδους, ανάσες, «γοητείες»».

Δεν μπορεί κανείς να διαφωνήσει εύκολα με τόσο τεκμηριωμένη άποψη, όμως θα ήθελα να επισημάνω ότι σημαντικό ρόλο παίζει και η κρίση του θεσμού της οικογένειας, η απουσία ορίων και κανόνων, αλλά και η ατιμωρησία που φαίνεται ότι κυριαρχεί . Πολύ περισσότερο, μπορεί να ισχύει ακριβώς αυτό που αναφέρει ένας άλλος σπουδαίος διανοητής της χώρας μας, ο Κ. Γεωργουσόπουλος, στο άρθρο του με τίτλο «Ο αιώνας των εξαρτήσεων»: «Ας δούμε λοιπόν συστηματικά και όσο γίνεται νηφάλια την ποικιλία των εξαρτήσεων που μας περιβάλλουν, ιδιαίτερα τη νεολαία. Διαβάζω ότι η ηλικία εισόδου των εξαρτημένων από ουσίες νέων είναι πλέον τα δώδεκα χρόνια, έτσι ώστε η καταφυγή στα σκληρά (ηρωίνη) αρχίζει στα δεκαπέντε. (…)Μεγάλο ποσοστό νέων είναι εξαρτημένο από το αλκοόλ. Τώρα που απαγορεύτηκε (στα χαρτιά) η πώληση σε ανηλίκους, να δούμε τι θα σκαρφιστούν τα κυκλώματα για να διοχετεύσουν τα προϊόντα τους. (…) Εξάρτηση και μάλιστα έντονη και παθολογική είναι και η αγελοποίηση της νεολαίας στο ποδόσφαιρο. Χιλιάδες νέοι δεν συζητούν, δεν ασχολούνται με τίποτε άλλο ολόκληρη την εβδομάδα από τις ανόητες και συχνά κατευθυνόμενες πληροφορίες που τους διοχετεύουν τα ποικιλώνυμα και πλήρως εξαρτημένα από τις ενώσεις έντυπα.»

Αυτό που φαίνεται να κυριαρχεί ως το βασικότερο αίτιο, είναι τελικά η ίδια η απουσία των οικογενειακών δεσμών, η έλλειψη ουσιαστικής φροντίδας και ενδιαφέροντος, η υπερπροσφορά υλικών αγαθών σε συνδυασμό μα την πνευματική και ηθική ένδεια του καιρού μας. Γι’ αυτό σε κάθε τέτοια περίπτωση σαν την τελευταία με κυκλώματα που θησαυρίζουν πουλώντας θάνατο στα παιδιά μας, θα πρέπει να απαιτούμε την απόδοση της δικαιοσύνης και να προστατεύουμε ηθικά και ψυχολογικά τα παιδιά μας, όσο καλύτερα μπορούμε. Τότε θα έχουμε επιτύχει πραγματικά μια μεγάλη νίκη στον αγώνα κατά των εξαρτήσεων.