ΛΕΥΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ ΚΑΙ ΑΣΠΡΕΣ ΜΕΡΕΣ

Πολύς λόγος έγινε κυρίως στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης του διαδικτύου σχετικά με την πρόσφατη «Λευκή Νύχτα» που διοργάνωσαν από κοινού οι φορείς με το δήμο της Πρέβεζας το Σάββατο27 Αυγούστου. Από την προσωπική μου εμπειρία οφείλω να ομολογήσω ότι ο κόσμος που ανταποκρίθηκε ήταν πάρα πολύς, ακόμα και τις πρώτες μεταμεσονύκτιες ώρες, η κίνηση στα καταστήματα ήταν σχετικά αυξημένη, οπωσδήποτε τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος (εστιατόρια, καφετέριες, μπαρ, ταβέρνες κ.λπ.) θα πρέπει να είδαν την κίνησή τους να εκτοξεύεται στα ύψη και γενικά ο θεσμός φαίνεται να εδραιώνεται και να βρίσκει απήχηση. Αμέσως εγείρονται ερωτήματα σχετικά με το γιατί δεν επιχειρείται και στην πόλη μας κάτι ανάλογο, κάτι που ευρέως συζητείται στο διαδίκτυο, με κυρίαρχη μια απαξιωτική στάση για την Άρτα εν γένει και τους ιθύνοντές της. Θα πρέπει όμως να αναρωτηθούμε αν θα ήταν πρόσφορη μια τέτοια κίνηση στη δεδομένη εποχή για την πόλη μας, πριν αρχίσουμε α στρέφουμε ομοθυμαδόν τα πυρά μας προς τις αρχές της πόλης.

Η Πρέβεζα είναι μια πόλη με αρκετή τουριστική κίνηση, πρόσβαση στη θάλασσα, μαρίνα, σύνδεση με τη Λευκάδα (που είναι ένας από τους δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς τελευταία) και γενικά μια νοοτροπία που ταιριάζει σε τουριστικό μέρος όπου, τον Αύγουστο, συμβαίνει να κυκλοφορούν στους δρόμους του πάρα πολλοί άνθρωποι που την υπόλοιπη χρονιά δεν πρόκειται, κατά πάσα πιθανότητα, να βρεθούν ξανά εκεί. Λογικό και επόμενο είναι οι φορείς της πόλης να στοχεύσουν σε αυτό το κοινό και μπράβο τους που το έκαναν. Είναι όμως αυτά τα γνωρίσματα της Άρτας; Η πρωτεύουσα του νομού μας είναι το μοναδικό αστικό κέντρο της περιοχής, με κυρίαρχο γνώρισμα τη μεγάλη ιστορική της κληρονομία, τους αρχαιολογικούς της θησαυρούς και την εύκολη πρόσβαση στον κάμπο και στα ορεινά.  Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν είμαι αγρότης, δεν έχω υπάρξει ποτέ στη ζωή μου αγρότης, δεν κατάγομαι από οικογένεια που προσδοκούσε να ζήσει από την αγροτική παραγωγή και δεν έχω κάποιου είδους κτηματική περιουσία, η οποία να παράγει οτιδήποτε καρποφόρο. Όμως μπορώ να διαβεβαιώσω πως από τα σχεδόν 50 χρόνια της ζωής μου, τα 45 τα πέρασα μόνιμα στην Άρτα, κι έτσι είμαι σε θέση να γνωρίζω τι σημαίνει για όλη την πόλη και τους κατοίκους της η σχέση της με τον κάμπο.

Η πόλη μας, όπως όλοι γνωρίζουμε, δεν είναι κανένα μεγάλο βιομηχανικό κέντρο. Δεν διαθέτει τις τεράστιες βιομηχανίες που μπορούν να απασχολήσουν μεγάλες μάζες εργαζομένων, δεν είναι μια από τις τουριστικές μητροπόλεις της χώρας μας, ώστε να μπορεί να ελπίζει στην καλοκαιρινή σεζόν και την υψηλή τουριστική κίνηση για να καλύψει τα χαμένα του χειμώνα, ούτε υποστηρίζεται από άλλα κοντινά αστικά κέντρα, τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν αποκούμπι σε δύσκολες στιγμές. Όσο κι αν δεν το παραδεχόμαστε, τουλάχιστον όχι τόσο ανοιχτά εμείς που καταγόμαστε από τα ορεινά, η ζωή της Άρτας ήταν και είναι ο κάμπος της, με τις παραδοσιακές καλλιέργειες του πορτοκαλιού, της ελιάς, του μανταρινιού και τελευταία των ακτινιδίων. Όταν τα προϊόντα αυτά πάνε καλά, η αγορά έχει κίνηση, οι υπηρεσίες του τριτογενούς τομέα (εμπόριο, μεταφορές κ. α.) ενεργοποιούνται, το χρήμα κυκλοφορεί και υπάρχει μια σχετική ανάπτυξη και ευφορία μεταξύ των συμπολιτών. Όταν υπάρχει πρόβλημα στον κάμπο, τότε όλη η διαδικασία ροής και κυκλοφορίας του χρήματος βρίσκει προσκόμματα, δεδομένου ότι η υπόλοιπη αναπτυξιακή και παραγωγική διαδικασία του νομού περιορίζεται σε ελάχιστες μεσαίες βιομηχανικές μονάδες, οι οποίες δεν μπορούν να απορροφήσουν όλο το δυναμικό του νομού, στο στρατόπεδο, το οποίο όμως δεν αποτελεί παραγωγική δραστηριότητα και το Τ.Ε.Ι., το οποίο όμως δεν έχει αξιοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό.

Δεν χρειάζεται λοιπόν μεγάλη εξυπνάδα για να καταλάβουμε όλοι ότι οι όποιες προσπάθειες ανάπτυξης και προώθησης της πόλης, οι όποιες κινήσεις προβολής της θα πρέπει να αφορούν όχι τόσο τον παραδοσιακό τουρισμό, αλλά τις εναλλακτικές μορφές του, με κυρίαρχη την προώθηση των προϊόντων της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής. Επομένως θα ήταν καλύτερο να μην προσανατολιζόμαστε σε αντιγραφές άλλων (ακόμα κι επιτυχημένων) συνταγών, αλλά να προσπαθούμε να διαμορφώσουμε ένα νέο πλαίσιο, προσαρμοσμένο στις δικές μας ιδιαιτερότητες και ανάγκες. Ένα καλό παράδειγμα είναι οι γιορτές πορτοκαλιού και ελιάς που διοργανώνονται τελευταία από το δήμο Αρταίων. Στα ορεινά, αλλά και στον κάμπο, διοργανώνονται επίσης γιορτές με κεντρικό άξονα τα τοπικά προϊόντα (γιορτή κουλούρας, γιορτή κάστανου, γιορτή τσίπουρου, γιορτή σαρδέλας κ.ο.κ.), ενώ δεν λείπουν και προσπάθειες που σχετίζονται με συγκεκριμένες εποχές του χρόνου (παραμυθένιο κάστρο, διάπλους του Αμβρακικού). Πώς θα μπορούσαν να ενωθούν όλα αυτά και να αξιοποιηθεί και η αρχαιολογική αξία της πόλης μας; Μέσα από την ενδυνάμωση ενός θεσμού όπου συναντιούνται κάθε χρόνο ο ορεινός όγκος με τον κάμπο, οι γύρω νομοί με την πόλη, ο εμπορικός κόσμος της πόλης με εν δυνάμει πελατεία. Αναφέρομαι στο «παζάρι» της Άρτας, το οποίο θα έπρεπε και θα μπορούσε (με τη βοήθεια όλων των φορέων, από τον εμπορικό σύλλογο και το επιμελητήριο μέχρι τους πολιτιστικούς συλλόγους και την αρχαιολογία) να μετεξελιχθεί σε εβδομάδα εμπορικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων εφάμιλλη με τις γιορτές παλιάς πόλης της Ξάνθης. Η διοργάνωση της εμπορικής έκθεσης στο χώρο του παζαριού ήταν μια καλή αρχή. Θα μπορούσε να εμπλουτιστεί με συνέδρια ή ημερίδες για την γεωργική και την εμπορική ανάπτυξη, πολιτιστικές εκδηλώσεις σε πλατείες της πόλης, ξεναγήσεις σε αρχαιολογικούς χώρους ακόμα και ολονύκτια δράση αν εκτιμούσαν οι υπεύθυνοι ότι είναι εφικτό. Πρόκειται για μια δραστηριότητα που γενικώς φέρνει στην Άρτα κόσμο που δεν έρχεται καθημερινά, επομένως γιατί να μην την εκμεταλλευτούμε προς όφελος της πόλης μας; Καλή θέληση χρειάζεται και κοινή προσπάθεια, εφόσον υπάρξουν οι σωστές ιδέες ώστε να μην χρειάζονται «λευκές νύχτες» για να δουν οι αρτινοί «άσπρες μέρες»!

Κώστας Κωσταβασίλης