Skip to content

Υπάρχει αξιοπρέπεια ή έχει φωλιάσει κι αυτή στην πιο σκοτεινή γωνιά αυτού του τόπου , σαν τα σκουπίδια  που είναι κρυμμένα κάτω από το χαλί για να μη φαίνονται ;

Η αξιοπιστία μας ως κοινωνία έτσι κι αλλιώς έχει απολεσθεί από καιρό κι αυτό οφείλεται στους  άστοχους χειρισμούς της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας και στις διεθνείς συσκέψεις , αλλά και στο εσωτερικό της χώρας . Μαζί όμως με την αξιοπιστία κινδυνεύει να εξαφανιστεί και η αξιοπρέπειά μας  τόσο από την ανηλεή επίθεση αυτής της πρωτοφανούς σε μέγεθος και σε διάρκεια οικονομικής κρίσης με τις  λάθος συνταγές αντιμετώπισής της, όσο κι από την – «υπαγορευμένη ;» λανθασμένη  αντίληψη ενός μεγάλου κομματιού του Ελληνικού λαού του «δεν πληρώνω», έτσι για να μην αλλάξει τίποτε.

Και μέσα σε τούτη την απόλυτη μαυρίλα ήρθε μια εικοσάχρονη κοπέλα από την ακριτική επαρχία , που κέρδισε δύο μετάλλια στην τρέχουσα Ολυμπιάδα –για πρώτη φορά δύο μαζί- , να καταδείξει ότι υπάρχουν ακόμη αξιοπρεπή ίχνη διάσπαρτα σε αυτόν τον ρημαγμένο και καθημαγμένο οικονομικά τόπο. Αυτό το ασυνήθιστο για την ηλικία του σοβαρό κορίτσι απέδειξε ότι υπάρχει και η άλλη Ελλάδα, αυτή που αγωνίζεται με πρωτόγονα μέσα και σε πρωτόγονες συνθήκες , που επιμένει  « και όποιος δεν το καταλαβαίνει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει ». Που νικάει όποτε της δίνεται η ευκαιρία, που συμπεριφέρεται με σοβαρότητα , με επίπεδο , με χαμηλούς τόνους , με συνέπεια λόγων και έργων που υποστηρίζει ότι    « όποιος αγωνίζεται μπορεί να κερδίσει, ενώ χάνει όποιος δεν αγωνίζεται».

Αυτή η νίκη ανήκει σε όλους αυτούς που επιμένουν να ζουν σε αυτή την περίεργη – από την άποψη της νοοτροπίας- πανέμορφη  χώρα και να αγωνίζονται μόνοι τους  με το Κράτος να είναι παντού και πάντα απών  – μόνο οι ιθύνοντες προσπαθούν να εκμεταλλευτούν πολιτικά την οποιαδήποτε επιτυχία – και να πετυχαίνουν το ακατόρθωτο μέσα από αντίξοες συνθήκες . Που πέφτουν και σηκώνονται μόνοι τους , απροστάτευτοι από την ανύπαρκτη ομπρέλα του Κράτους , γιατί αυτοί που το εκπροσωπούν – αενάως –  για το μόνο που νοιάζονται είναι οι αμοιβές, η προβολή , η καλοπέραση και οι διαδικασίες για την παντοτινή παραμονή στην εξουσία , έναντι οποιουδήποτε τιμήματος.

Αλήθεια σε ένα τέτοιο Κράτος ποιος αισθάνεται ασφαλής  για να επιχειρήσει κάτι σε οποιοδήποτε τομέα , όταν η ανομία που κυριαρχεί είναι παροιμιώδης ;  Κι αυτό είναι απόλυτα διακριτό στην καθημερινή συμπεριφορά των πολιτών και ιδιαίτερα στην οδηγική συμπεριφορά. Άκουσα πρόσφατα τον Ιαβέρη – παλιό οδηγό αγώνων – να λέει στην τηλεόραση , ότι μελέτη Αγγλικού πανεπιστημίου  κατέδειξε ότι το 60% -80% των Ελλήνων παραβιάζουν τουλάχιστον μία φορά τον κόκκινο σηματοδότη και να  αναρωτιέται πως είναι δυνατόν αυτό το ποσοστό που πράττει έτσι να είναι συνεπές στις φορολογικές του υποχρεώσεις.

Κι αν προσπαθείσεις να υποδείξεις σε κάποιον την κυριολεκτικά δολοφονική συμπεριφορά της παρανομίας, το ελάχιστο που θα εισπράξεις είναι μια ξεγυρισμένη « βασιλική πεντάλφα»  , που θα είναι όλη δική σου.  Σήμα κατατεθέν μας σαν το τσιγάρο στους κλειστούς χώρους  που θολώνει ατμόσφαιρα και μυαλά.

Κι επειδή αυτό το άρθρο γράφεται Παρασκευή πριν το τριήμερο του Δεκαπενταύγουστου εκφράζω μια προτροπή και μια ευχή αυτό το τριήμερο που θα ξεχυθούν όλα τα αυτοκίνητα στους δρόμους , να είμαστε ήρεμοι και νηφάλιοι χωρίς νεύρα  και ποτά  ,τηρώντας τα σήματα και τους κανόνες , για να βρεθούμε όλοι παρόντες στην καταμέτρηση της Τρίτης.

Η κ. Αννα Κορακάκη με τον τρόπο της μας υπέδειξε να είμαστε αγωνιστές και πείσμονες , σοβαροί και αξιοπρεπείς αν θέλουμε να κερδίσουμε κάτι από τη ζωή. Ας αρπάξουμε την ευκαιρία από την κοτσίδα της …

 

Αρτα   12.08.2016                                 Πάρις  Κονιτσιώτης