Γυναίκες: Ο φανερός «κρυμμένος θησαυρός» της κοινωνίας μας;

ImageGen

Η Τρίτη 8 Μαρτίου είναι αφιερωμένη στις γυναίκες απανταχού της γης, ως παγκόσμια μέρα της γυναίκας. Είναι, έτσι, μια ευκαιρία για όλους εμάς τους άντρες να αναλογιστούμε πώς θα ήταν η ζωή σ’ αυτόν τον πλανήτη αν δεν υπήρχε το έτερον φύλο, αυτό που πολλές φορές μας σπάει τα νεύρα και ακόμα περισσότερες του τα σπάμε εμείς, όταν δεν καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο, αυτό που έχει χαρακτηριστεί ουκ ολίγες φορές ως αδύναμο, τη στιγμή που αντέχει τις ωδίνες της γέννας, χάνει περιοδικά μια μεγάλη ποσότητα αίματος ικανή να εξασθενίσει τον πιο δυνατό άνδρα, αλλά δεν καταβάλλεται και συνεχίζει απτόητο τη δουλειά του. Η πιο απλή απάντηση στο υποθετικό αυτό ερώτημα, θα ήταν, κατά πάσα πιθανότητα, ότι αν δεν υπήρχε το γυναικείο φύλο, δεν θα υπήρχε η ζωή. Η σοφία του Θεού τα έχει φέρει έτσι ώστε για το σχηματισμό της ζωής να είναι απαραίτητη η συνεισφορά και των δύο φύλων. Ακόμα και στην κλωνοποίηση, χρειάζεται ωάριο για να επιτευχθεί η αναπαραγωγή. Μια δεύτερη, πιο προσεγμένη ματιά, θα έδινε την απάντηση ότι, για τους άνδρες, μια ζωή χωρίς την ύπαρξη των γυναικών θα ήταν αφόρητα βαρετή. Η πολυπλοκότητα του μυαλού τους και η ικανότητά τους να χειρίζονται διαφορετικά πράγματα ταυτοχρόνως, τις βοηθάει να προσεγγίζουν ακόμα και τις πιο απλές περιπτώσεις σαν να επρόκειτο για εξαίσιες και να ανακαλύπτουν λύσεις εκεί όπου όλα φαντάζουν αδύνατα.

Προς θεού, δεν υποστηρίζω ότι δεν υπάρχει ισοτιμία μεταξύ των δύο φύλων, το αντίθετο μάλιστα. Η ισοτιμία δεν αποκλείει την αποδοχή της διαφορετικότητας, αλλά δίνει τη δυνατότητα σε κάθε άτομο να εκφραστεί με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με το φύλο του. Και οι γυναίκες, με την ικανότητά τους να χειρίζονται δύσκολες και πολύπλοκες καταστάσεις, με την εμπειρία τους από την εξάσκηση πολλών και διαφορετικών ρόλων την ίδια στιγμή, μπορούν να καταστήσουν τη ζωή όλων μας ευκολότερη, ταχύτερη και οπωσδήποτε μακροβιότερη απ’ ό, τι στο παρελθόν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι μπορεί να προκύψει εφόσον οι γυναίκες βάλουν κάτι δημιουργικό στο νου τους, είναι το φετινό (αλλά και των υπόλοιπων ετών διοργάνωσής του) καρναβάλι γυναικών Άρτας, που, φέτος συνοδεύτηκε και από έκθεση φωτογραφίας με θέμα τις απόκριες στην παλιά Άρτα, δίνοντας μια κάποια επιπλέον οντότητα στις αποκριάτικες εκδηλώσεις της πόλης μας. Όταν οι φορείς (επίσημοι, ανεπίσημοι, εθελοντικοί ή κρατικοί) δεν μπορούσαν είτε επειδή δεν τους φαινόταν κερδοφόρα επένδυση είτε επειδή δεν είχαν τις υποδομές, η ομάδα αυτή των γυναικών που όλο κι εμπλουτίζεται σε όγκο και σε παλμό, προσπάθησε και βρήκε τρόπο να κινήσει εορταστικές αποκριάτικες εκδηλώσεις στην πόλη μας. Οπωσδήποτε, κάθε χρόνο οι υπηρεσίες του δήμου (ανεξάρτητα από πολιτική τοποθέτηση) στέκονταν αρωγοί σε αυτή την προσπάθεια, αλλά, χωρίς την αρχική ιδέα δεν θα υπήρχε τίποτε από όσα ακολούθησαν.

Ένα από τα καταπληκτικά πράγματα που ακολούθησαν το καρναβάλι, φέτος, είναι και το κυνήγι του χαμένου θησαυρού που διοργανώθηκε από το Δήμο Αρταίων, με την άοκνη προσπάθεια και την εργώδη συνεισφορά των Θανάση Αρκουμάνη, Ντίνας Σκανδάλη και Θεοχάρη Βαδιβούλη. Ούτε δύο ούτε τρεις αλλά πενήντα (ναι! Ναι! 50!!!!) ομάδες έλαβαν μέρος στο «κυνήγι» αυτό, με τη συμμετοχή περισσοτέρων από 400 ατόμων, τα οποία, μέσα από τη δράση αυτή έμαθαν πολύ χρήσιμα πράγματα για την πόλη μας και την ιστορία της. Η όλη δράση βασίζεται στην ανακάλυψη του χαμένου θησαυρού μέσα από την επίλυση γρίφων που στέλνουν τον συμμετέχοντα σε κάποιο σημείο της πόλης με κάποια αποστολή. 8 γρίφοι για τις ομάδες των ανηλίκων και 12 αντίστοιχοι για τις ομάδες των ενηλίκων έστελναν μικρούς και μεγάλους σε διάφορα σημεία της πόλης ώστε να μπορέσουν να έρθουν πιο κοντά με την πόλη τους και να μάθουν την ιστορία τους, κάνοντας ταυτόχρονα και υγιεινή γυμναστική. Ήταν ίσως η πρώτη φορά που τόσα παιδιά κυκλοφόρησαν με τόση χαρά κι ένταση στους δρόμους της Άρτας.

Με χαμηλό, αν κρίνουμε από τη διοργάνωση που έδινε περισσότερη έμφαση στο περιεχόμενο και όχι στην επιφάνεια, κόστος υπήρξε μια άνευ προηγουμένου επιτυχία, η οποία λογικά, ως απόδοση θα πρέπει να κάλυψε το όποιο κόστος.

Είναι λοιπόν να μην παραδέχεσαι τις σημαντικές πρωτοβουλίες των γυναικών; Προφανώς όχι. Για το λόγο αυτόν θα πρέπει να παραμερίσουμε τον εγωισμό μας και να συλλογιστούμε στα σοβαρά το μέλλον του πλανήτη αλλά και της μικρής μας κοινωνίας ειδικότερα. Θα πρέπει να αναρωτηθούμε ποιες είναι οι προτεραιότητές μας ως κοινωνία, τι πρότυπα επιθυμούμε να δίνουμε στα παιδιά μας, τι είδους προγραμματισμό οραματιζόμαστε για το μέλλον και πώς θα μπορέσουμε να τον εφαρμόσουμε. Διότι σε μια χώρα που μαστίζεται από υπογεννητικότητα, όπως η δική μας, θα έπρεπε η κυβέρνηση να ενθαρρύνει τις γεννήσεις και να ενισχύει τις εγκυμονούσες υπαλλήλους. Οι απώλειες οικονομικά από τις άδειες που θα δικαιούνταν οι γυναίκες αυτές θα καλύπτονταν μακροπρόθεσμα από την αύξηση του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Εξάλλου στην εποχή μας, με την αύξηση του μέσου όρου ηλικίας κατά την οποία ξεκινούν να κάνουν οικογένειες τα σύγχρονα ζευγάρια, οι κίνδυνοι για τις εγκυμονούσες αυξάνονται διαρκώς. Δεν νομίζω λοιπόν ότι είναι δείγμα σωφροσύνης να τις στέλνουμε σε όποια δουλειά, έστω κι αν η εγκυμοσύνη τους δεν είναι επαπειλούμενη. Ποιος αλήθεια μπορεί να μας βεβαιώσει ότι ξέρει ακριβώς να παρηγορήσει μια μάνα αν κι εφόσον χάσει το παιδί που περιμένει σε κάποιο εργατικό ατύχημα; Ποιος μπορεί πραγματικά να αναλάβει την ευθύνη να επιτρέψει σε μια έγκυο να μετακινείται σε μακρινές διαδρομές, επικίνδυνες για την καλή κατάσταση του εμβρύου της; Ειλικρινά δεν νομίζω ότι θα βρεθεί κάποιος να δώσει πειστικές απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα.

Θα πρέπει, τέλος, να ανακαλύψουμε εκ νέου την αναγκαιότητα της συνύπαρξης και της συνεργασίας, της ομαδικότητας και του αλληλοσεβασμού. Όπως και να το κάνουμε, κανένα από τα δύο φύλλα δεν έχει φτιαχτεί να επιβιώνει εντελώς μόνο του. Ο καθένας μας έχει ανάγκη το άλλο του μισό (έτερον ήμισυ) και καλά θα κάνουμε να αποδεχτούμε ότι, αν θέλουμε να επιβιώσουμε ως κοινωνία, θα πρέπει πια να σεβόμαστε όλοι όλους και όλες.