Skip to content

ypourgeio_ergasiasΠαρόλο που διανύουμε τις μέρες της Μεγάλης Βδομάδας, ενόψει της Ανάστασης και του Πάσχα, δεν μπόρεσα να αποφύγω τον πειρασμό να μην αναφερθώ αυτή τη φορά σε κάτι που να έχει σχέση με τη μεγάλη αυτή γιορτή της χριστιανοσύνης, μεγαλύτερη ίσως σε νόημα και σε ελπιδοφόρο άγγελμα και από αυτή των Χριστουγέννων (αν είναι δυνατόν βέβαια να ιεραρχηθούν ποτέ δύο τόσο μεγάλα γεγονότα). Αντιθέτως κέντρισε την προσοχή μου κάτι που είδα σε κάποιο ημερολόγιο και που με έκανε να πιστέψω ότι η ανθρωπότητα έχει βαλθεί να ονομάσει τις μέρες του χρόνου με κάτι επετειακό, έτσι για να έχει να ασχολείται, σαν να μην της έφταναν τα άλλα της προβλήματα! Αν καθίσουμε, αλήθεια, και μετρήσουμε τις μέρες που έχουν ονομαστεί ως μέρες του «κάτι», πιστεύω ότι θα ανακαλύψουμε πως πάνω από τις μισές μέρες του χρόνου τις έχουμε αφιερώσει σε κάτι λιγότερο ή περισσότερο σημαντικό.

Δεν με παραξένεψε, ως εκ τούτου, το γεγονός ότι ακόμα και η Μεγάλη Πέμπτη, 28 Απριλίου, είναι αφιερωμένη σε κάτι, αλλά ότι αυτό το κάτι είναι η ασφάλεια κατά την εργασία! Εξηγούμαι: Θεωρώ ότι οι παγκόσμιες μέρες για «κάτι», ό,τι κι αν είναι αυτό το «κάτι», θεσπίζονται διότι αυτό το «κάτι» βρίσκεται σε κίνδυνο ή είναι υπό εξαφάνιση ή είναι κάτι το επικίνδυνο σε έξαρση και γι’ αυτόν το λόγο οι πολίτες θα πρέπει να ευαισθητοποιηθούν για την αντιμετώπισή του. Η ασφάλεια όμως στην εργασία, θεωρητικά, είναι ένα από τα δικαιώματα που αναγνωρίζονται και προστατεύονται παγκοσμίως. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην παγκόσμια διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου που υιοθετήθηκε από τον Ο.Η.Ε. το 1948, «1. Καθένας έχει το δικαίωμα να εργάζεται και να επιλέγει ελεύθερα το επάγγελμά του, να έχει δίκαιες και ικανοποιητικές συνθήκες δουλειάς και να προστατεύεται από την ανεργία. 2. Όλοι, χωρίς καμία διάκριση, έχουν το δικαίωμα ίσης αμοιβής για ίση εργασία. 3. Κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα δίκαιης και ικανοποιητικής αμοιβής, που να εξασφαλίζει σε αυτόν και την οικογένειά του συνθήκες ζωής άξιες στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η αμοιβή της εργασίας, αν υπάρχει, πρέπει να συμπληρώνεται με άλλα μέσα κοινωνικής προστασίας. 4. Καθένας έχει το δικαίωμα να ιδρύει μαζί με άλλους συνδικάτα και να συμμετέχει σε συνδικάτα για την προάσπιση των συμφερόντων του.»

Σύμφωνα με την ίδια διακήρυξη, «η αναγνώριση της αξιοπρέπειας, που είναι σύμφυτη σε όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας, καθώς και των ίσων και αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων τους αποτελεί το θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο», ενώ σε άλλο σημείο γίνεται σαφές ότι «έχει ουσιαστική σημασία να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα από ένα καθεστώς δικαίου, ώστε ο άνθρωπος να μην αναγκάζεται να προσφεύγει, ως έσχατο καταφύγιο, στην εξέγερση κατά της τυραννίας και της καταπίεσης». Επομένως, θα περίμενε κανείς ότι τέτοια βασικά δικαιώματα, όπως η εργασιακή ασφάλεια, δεν θα έπρεπε να αποτελούν αντικείμενο υπενθύμισης και μάλιστα διεθνούς, όταν υποτίθεται ότι σύσσωμη η ανθρωπότητα διά του Ο.Η.Ε., την αναγνωρίζει ως ανθρώπινο δικαίωμα. Κι όμως, κάτι τέτοιο δεν υφίσταται. Η εργασιακή ασφάλεια, αλλά και η ασφάλιση των εργαζομένων γενικότερα, τίθενται υπό αμφισβήτηση.

Αφενός οι τριτοκοσμικές συνθήκες εργασίας σε πολλές περιπτώσεις, ειδικά εκείνες στις οποίες απασχολούνται αλλοδαποί παράνομα ελθόντες στη χώρα μας, αφετέρου η πληθώρα εργατικών ατυχημάτων την τελευταία δεκαετία, μας δείχνουν ότι δεν είναι μόνον οι υπανάπτυκτες χώρες του τρίτου κόσμου που αντιμετωπίζουν το σοβαρό αυτό πρόβλημα, αλλά και οι προηγμένες χώρες με πολιτισμό που έρχεται από τα βάθη των αιώνων, όπως η δική μας. Παράλληλα, μια σειρά από μέτρα που ετοιμάζονται, θέτουν εν αμφιβόλω και την ασφάλιση των εργαζομένων καθώς και την προοπτική αξιοπρεπούς σύνταξης. Σύμφωνα με την εφημερίδα «Ναυτεμπορική», «με το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης αλλάζει άρδην η συνολική εικόνα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, όπως διαμορφώθηκε τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες.[…] Το νομοσχέδιο προβλέπει επίσης δραστικές αλλαγές και αυξήσεις στις ασφαλιστικές εισφορές όλων των ασφαλισμένων, μέσα από τις οποίες θα προκληθούν νέες σοβαρές απώλειες εισοδήματος σε μισθωτούς, αμειβόμενους με μπλοκάκι, ελεύθερους επαγγελματίες και επιστήμονες, βιοτέχνες-καταστηματάρχες, δικηγόρους, γιατρούς, μηχανικούς και αγρότες. […] Στον πυρήνα της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης βρίσκεται η αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών για τον κλάδο κύριας σύνταξης, η οποία θα έχει ως βάση υπολογισμού της ποσοστό 20% επί των πάσης φύσεως αποδοχών των εργαζομένων. Η διάταξη αυτή αφορά τους πάντες. […] Ταυτόχρονα προδιαγράφονται νέες μειώσεις στις υψηλές κύριες συντάξεις, στις επικουρικές και στα εφάπαξ, καθώς και στα μερίσματα που χορηγούν τα μετοχικά ταμεία για τα οποία στο εξής καταργείται κάθε χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό. Ορισμένες από τις διατάξεις όπως ο υπολογισμός του μερίσματος των δημοσίων υπαλλήλων έχουν αναδρομική ισχύ από την 1/1/2016, άρα θα προκαλέσουν και νέες αναδρομικές περικοπές, ενώ οι περισσότερες θα εφαρμοστούν από την 1/1/2017.» Ποιος δεν ανησυχεί όταν διαβάζει τέτοιες ειδήσεις;

Για τον λόγο αυτό, ας εκμεταλλευτούμε το γεγονός ότι η φετινή τέτοια επέτειος ταυτίζεται με τη Μεγάλη Πέμπτη, τη μέρα εκείνη, δηλαδή, όπου συντελείται το αποκορύφωμα των Παθών του Κυρίου, με το «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…», και ας αναλογιστούμε με ποιον τρόπο θα μπορούσαμε να αγωνιστούμε καλύτερα για την Ανάσταση της χώρας μας και κατ’ επέκταση και ημών των ιδίων. Ο επερχόμενος εορτασμός της Αναστάσεως του Ιησού, μπορεί να αποτελέσει καλή αρχή αν σκεφτούμε ότι θα πρέπει να αρχίσουμε κάποτε να κάνουμε πράξη τη βασική του διδασκαλία: «Αγαπάτε Αλλήλους». Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση σε όλους!