Την Κυριακή το βράδυ, αγαπητοί μου, κάθισα μπροστά στον υπολογιστή για να γράψω το κείμενο που βλέπετε μπροστά σας σήμερα. Άνοιξα, που λέτε, την οθόνη και… το απόλυτο κενό. Δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτε για να γράψω. Έτσι άρχισα να ξαναδιαβάζω τον τοπικό Τύπο, μήπως και κάποιο θέμα με παρακινούσε να αρχίσω επιτέλους το γράψιμο. Εις μάτην!

Κάθε φορά που έρχονται οι γιορτές των Χριστουγέννων, δεν μπορώ να συγκρατήσω μια αίσθηση νοσταλγίας, καθώς θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια, χριστουγεννιάτικες μέρες σαν και τώρα, σε μιαν Άρτα αρκετά διαφορετική από τη σημερινή, με όλα τα θετικά και τα αρνητικά που αφήνει πίσω του ο χρόνος και «του καιρού τ’ αλλάματα π’ αναπαημό δεν έχου/ μα στο καλό κι εις το κακό περιπατούν και τρέχου». (Β.Κορνάρου, Ερωτόκριτος).