Φέξε μου και γλίστρησα

Φτάσαμε στα μέσα Νοέμβρη και φέτος, σπρώχνοντας το χρόνο στη λήξη του, λες και στη χαραυγή του νέου μας περιμένουν καλύτερες μέρες…
Μέσα σε αυτή την απόλυτη μιζέρια τι να γράψει κανείς, τα χιλιοειπωμένα; Μήπως δεν μυριζόμαστε όλοι την αλήθεια, ποιος λέει ψέματα, ποιος μας κοροϊδεύει, ποιος ευαγγελίζεται ότι θα μας σώσει, λες και τόχει βάλλει σώνει και καλά σκοπό της ζωής του να μας σώσει κι εμείς κάνουμε πως τους πιστεύουμε όλους αυτούς τους «θεόσταλτους» σωτήρες, που κουνώντας το δάχτυλο μας διαβεβαιώνουν ότι αναλώνουν τη ζωή τους στο βωμό της σωτηρίας μας και στέλνουν τις περιουσίες τους στο εξωτερικό;
Μάλιστα αυτοί που κυβερνούν τώρα, κάνοντας τις αθώες περιστερές, μας υποσχέθηκαν μέσα στα τόσα άλλα ότι θα μας ταράξουν στην νομιμότητα, τη δημοκρατία και την αξιοκρατία και … μας ταράξανε στους φόρους και τη μπαρουφολογία της επερχόμενης καταιγίδας των επενδύσεων, τη στιγμή που βάζουν τρικλοποδιές στις ήδη δρομολογημένες.
Βγαίνει και ο υπουργός των οικονομικών και δηλώνει ανερυθρίαστα και κυνικά ότι «στοχευμένα » πλήξανε τη μεσαία τάξη για να τα μοιράσουν στους φτωχότερους που με περίσσεια υποκρισία –άλλο προτέρημα της φυλής-το απολαμβάνουν! Γιατί χρυσέ μου άνθρωπε, τι σου κάναμε; Εμείς δουλειές για τα παιδιά μας ζητήσαμε για να «μην παίρνουν των ομματιών τους » και τα ψάχνουμε στα ξένα, που είναι στη ζυγαριά πιο βαριά κι απ την αγάπη κι απ το θάνατο όπως λέει κι ένα ηπειρώτικο μοιρολόι κι όχι «να μας στείλεις αδιάβαστους».
Και κατά «τον ρουν των γεγονότων» συμβαίνει ένα σημειολογικό γεγονός που καταδεικνύει … το περίσσευμα δημοκρατίας που μας διακατέχει. Βγαίνει με άδεια από τις φυλακές ένας αμετανόητος τρομοκράτης με εγκλήματα καθοσιώσεως και για να καταδειχθεί περίτρανα ότι «η δημοκρατία δεν εκδικείται» , αλλά και για να ικανοποιηθεί μικρή μερίδα ψηφοφόρων, τη στιγμή που το καταδικάζει το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι του ελληνικού λαού.
Αναρωτιέμαι πότε δουλεύουν οι εκλεγμένοι που τοποθετήθηκαν σε θέσεις αυτής της σε λήθαργο κρατικής μηχανής – από τον αιρετό σύμβουλο του μικρότερου δήμου έως τον υπουργό άνευ χαρτοφυλακίου- αφού τη μισή μέρα μιλούν στο κινητό και την υπόλοιπη τουιτάρουν στο ιντερνετ ; Είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να αισθανθούν την όσμωση της κοινωνίας; Είναι δυνατόν να νοιώσουν τις ανάγκες της να αφουγκραστούν τους υπόκωφους πόνους της, να ψυχανεμιστούν τις αγωνίες της, τα φυτώρια των πνευματικών αναζητήσεών της και να αποτρέψουν τους προπηλακισμούς της αξιοπρέπειας και της υπερηφάνειας των μελών της;
Αλήθεια ύστερα από όλα αυτά πιστεύει κανείς ότι θα γίνουμε ποτέ οργανωμένο και πειθαρχημένο Κράτος ,όπως άλλες δημοκρατίες της Ευρώπης ;
Η απάντηση είναι απλή και με τέσσερις λέξεις.
Φέξε μου και γλίστρισα …

share it...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn